|
|
|
|
|
|
|
Οι
"Δικοί" μας
Άγιοι
Εφημερίδα Ριζοκαρπάσου
|
Αιωνίως
Ριζοκαρπασίτης ΥΓ. Η ΕΣΗΕΑ είναι ίσως, η μοναδική οργάνωση / ομάδα που είναι επιθυμητή για επίσκεψη στο Ριζοκάρπασον. Ο Ίδιος ______________________________________________________________________________________________________________________ «Αυτές τις μέρες που πιθανόν, ή, που πρέπει λόγω του συνεδρίου των αποδήμων, να συναντηθούν τα τρία Σωματεία μας, θα επιχειρήσουμε και τη δική μας κρητική σαν Ιστοσελίδα αναμένοντας με τη σειρά μας και μεις τη δική τους κριτική» Τα οργανωμένα σύνολα του Ριζοκαρπάσου (Σωματείον «Το Ριζοκάρπασον», Σύνδεσμος Ριζοκαρπασιτών Μεγάλης Βρετανίας, Σύνδεσμος Ριζοκαρπασιτών Νοτίου Αφρικής, Λαογραφικός Όμιλος Ριζοκαρπάσου, ΑΕΝ Ριζοκαρπάσου) επιτελούν ή έπρεπε να επιτελούν μεγάλο έργο για την προβολή των δικαιωμάτων των Ριζοκαρπασιτών. Από τα πέντε αυτά σύνολα τα τρία πρώτα είναι ενεργά ενώ τα άλλα δύο είναι ανενεργά παρότι θεωρητικά κάποιοι ασκούν καθήκοντα προέδρου. Το Ριζοκάρπασο είναι η μοναδική κατεχόμενη κωμόπολη που κατάφερε να ξαναζωντανέψει τα σχολεία της και το κατεχόμενο μέρος με τους περισσότερους εγκλωβισμένους νόμιμους κατοίκους του. Μόνο αυτά τα δεδομένα ήταν αρκετά για να έχουμε τα ισχυρότερα σωματεία τις περισσότερες προβολές στον τύπο και γενικά στα ΜΜΕ και στην Κύπρο και στο εξωτερικό. Η πιο συχνή η επίκληση που γίνεται για την δικαιολόγηση αυτής της αδυναμίας είναι το οικονομικό μέρος. Άλλη δικαιολογία ίσως και η μοναδικά αποδεκτή είναι η προθυμία των Ριζοκαρπασιτών να συνδράμουν σε αυτά τα σύνολα. Όσον αφορά την πρώτη δικαιολογία μπορεί εύκολα κάποιος να την καταρρίψει διότι τα μεν σωματεία του εξωτερικού είναι αρκετά εύρωστα το δε Σωματείο «Το Ριζοκάρπασον» κάποιες στιγμές έδειξε ότι άμα θέλει μπορεί. Υπάρχουν πολλοί τρόποι χρηματοδότησης, είτε μέσω κρατικών κονδυλίων τα οποία δυστυχώς δεν εκμεταλλευόμαστε, είτε με τη διεξαγωγή εκδηλώσεων. Αναλύοντας τις προσπάθειες προβολής από τα τρία
σωματεία έχουμε την πεποίθηση ότι πιο σωστά (εξ’ όσων μας ενημερώνει σαν
Ιστοσελίδα) εργάζεται το σωματείο της Μεγάλης Βρετανίας με σημερινή πρόεδρο
την Μαρία Καραολή. Το σωματείο της Νοτίου Αφρικής παρά τις πολλές και
επίμονες προσπάθειες επικοινωνίας δεν καταφέραμε να έχουμε υλικό από κοντά
τους. Δεν κάναμε καμία προσπάθεια και δεν δώσαμε κανένα κίνητρο για να φέρουμε κοντά τους νεώτερους. Έγιναν τα τελευταία τρία χρόνια δύο πολύ σοβαρές εκδηλώσεις. Η πρώτη 90χρονα του Γυμνασίου Ριζοκαρπάσου είχε απρόσμενα μεγάλη επιτυχία. Η δεύτερη, με ένα χρόνο καθυστέρηση, τα 140χρονα Αποστόλου Ανδρέα, είχε λιγότερη από την αναμενόμενη επιτυχία. Ίσως να μην έγινε η σωστή προβολή; Οι καθεχρονικές εκδηλώσεις/συνεστιάσεις παραλίγο να τις σταματήσουμε και αυτές πριν τέσσερα χρόνια. Διασώθηκαν χάριν στις φιλότιμες προσπάθειες 2-3 ατόμων. Ο λόγος που και αυτές τις οδηγούμε στον αργό θάνατο είναι ότι δεν δίνουμε στον κόσμο μας τα απαραίτητα κίνητρα για να παραστεί. Αυτό που θέλει ο Ριζοκαρπασίτης είναι να έχει αυτό που του λείπει. Να ζήσει έστω και για μερικές ώρες, τις στιγμές και μνήμες που ζούσε στο χωριό. Κάλλιστα θα μπορούσε το σωματείο να οργανώνει τη συνεστίαση με δωρεάν, ή σε επιχορηγημένη τιμή του φαγητού, για να παραστεί περισσότερος κόσμος. Τα έξοδα μπορεί κάλλιστα να τα εξασφαλίζει από χρηματοδοτήσεις και από λαχεία. Παρά τις εισηγήσεις κάποιων δεν τολμήθηκε έστω η δοκιμή. Το ενημερωτικό μας δελτίο, το οποίο με πρωτοβουλία της Ιστοσελίδας μας, νομίσαμε ότι το καθιερώσαμε, σταμάτησε και αυτό να εκδίδεται. Μας έφαεν το μούχτιν. Και ενώ άλλα κυπριακά Σωματεία, Μόρφου Κερύνειας κ.ά, οργανώνουν πορείες και αντικατοχικές εκδηλώσεις, εμείς μένουμε απαθείς και κοιτάζουμε εκ του μακρόθεν. Αν μας προσκαλέσει κανένας άλλος να συμπορευτούμε ή να συναντηθούμε με κανένα πολιτικό ξένο ή δικό μας, μπορεί να πάμε. Εμείς με το ζωντανό πληθυσμό μας, έπρεπε κάθε μέρα να βρισκόμαστε έξω από τις ξένες πρεσβείες, έξω από τα υπουργεία και να διεκδικούμε τα δικαιώματά μας. Έπρεπε να αρθρογραφούμε κάθε μέρα επίσημα σαν σωματείο στις εφημερίδες προβάλλοντας και ζητώντας τα δίκαιά μας. Έπρεπε να είχαμε δημιουργήσει επαφή και σχέσεις με δημοσιογράφους για την επίτευξη των στόχων μας. Η από πολλούς επίκληση της άποψης ότι αν καταγγείλουμε ή αν διαμαρτυρηθούμε εναντίον των Τούρκων θα έχουν επιπτώσεις οι εγκλωβισμένοι είναι ατυχής και άτοπη. Οι Τούρκοι δυστυχώς δεν είναι βλάκες. Οι πλείστες κατεχόμενες κοινότητες έχουν εκδώσει βιβλία και λευκώματα για την κατεχόμενη γη τους. Εμείς τίποτα. Αν έλειπε και η Ιστοσελίδα του Ριζοκαρπάσου, που μπορεί και να τελειώσει για διάφορους λόγους, ποιός θα προβάλει το Ριζοκάρπασον. Τέλος να πούμε όμως και μια σοβαρή πραγματικότητα: Όσοι προσφέρουν και όσο προσφέρουν για τα Σωματεία του Ριζοκαρπάσου, το κάνουν και ανιδιοτελώς και από το δικό τους χρόνο. Αιωνίως
Ριζοκαρπασίτης ______________________________________________________________________________________________________________ Η έναρξη της ηλιθιότητας των Κυπρίων Ερντογάν Οζμπαλικτσί* ΠΟΛΙΤΗΣ -
11/08/2009, Σελίδα: 13
Η Απάντησή μας Ε.Ο.: Εμείς οι
Κύπριοι δεν βρίσκουμε λάθος στους εαυτούς μας.
Ε.Ο.:
Όσο για τους Τ/Κ θυμούνται την αξία της περιοχής της
Τηλλυρκάς στις 8 Αυγούστου. Ε.Ο.: Άλλωστε ο
ανεφοδιασμός όπλων που γινόταν από το 1954 από την Τουρκίας προς τους Τ/Κ
γινόταν από τους Τ/Κ ψαράδες της Τηλλυρκάς. Ε.Ο.: Ο Γρίβας αφού
έπεισε την Κυπριακή Δημοκρατία επιτέθηκε στην Τηλλυρκά τις πρώτες μέρες του
Αυγούστου με στρατό 16 χιλιάδων αντρών και τρεις ακάτους. Γιατί μας δώσατε
την ευκαιρία να σας επιτεθούμε; Ε.Ο.: Οι εθνικιστές
Ε/Κ από την Πόλη και την Πάφο ήρθαν στο λόφο της Τηλλυρκάς για να δουν πως
οι Τ/Κ θα πέσουν στη θάλασσα. … Σήμερα που οι Ε/Κ ζητούν την Καρπασία, οι
περισσότεροι δεν γνωρίζουν ότι οι Τ/Κ τους οποίους ήθελαν να εξολοθρέψουν
στον πόλεμο της Τηλλυρκάς έφτιαξαν τώρα μια νέα ζωή στην Καρπασία.
Ε.Ο.: Στην
πραγματικότητα οι αρμόδιοι της Κυπριακής Δημοκρατίας οφείλουν ένα συγγνώμη
στους Τ/Κ Τηλλυρκώτες. Ε.Ο.: Εάν οι Κύπριοι
θέλουν να προχωρήσουν στο δρόμο της λύσης, αυτός ο δρόμος περνάει από την
Τηλλυρκά. Ε.Ο.: Εάν δεν
συζητηθούν καθαρά οι ηλιθιότητες που έγιναν το 1964 στην Τηλλυρκά δεν
μπορούμε να πάμε στο 1974. Ε.Ο.: Η Κυπριακή
Δημοκρατία πρέπει να κάνει βήματα χωρίς να περιμένει τη λύση του Κυπριακού
για την αποκατάσταση της Τηλλυρκάς. Ε.Ο.: Η αλήθεια είναι
ότι η Τηλλυρκά και η Καρπασία πρέπει να διοικηθούν από κοινού από τους Ε/Κ
και τους Τ/Κ στο πλαίσιο της ομοσπονδιακής κυβέρνησης. Κατάληξη. Μόνο αν
απογαλακτιστούμε από τις "μητέρες πατρίδες" και τους Αγγλοαμερικάνους θα
δούμε χαΐρι. Διαφορετικά μια ζωή θα είμαστε ο ένας απέναντι του άλλου και τη
μια περίοδο θα είναι ο ένας από πάνω και την άλλη ο άλλος ανάλογα με τα
συμφέροντα των παρώνων μας. Αιωνίως Ριζοκαρπασίτης ______________________________________________________________________________________________________________ Μακάρι, να μπορούσαμε να λύσουμε το Κυπριακό με νταούλια και ζουρνάδες. ۩
Μακάρι, η τουρκάλα που τραγούδησε "ελάτε να μερώσουμε" να εννοούσε
αυτό που τραγούδησε και να έπαιρνε τα μπογαλάκια της και να πήγαινε στο δικό
της σπίτι να μείνει.. Αιωνίως Ριζοκαρπασίτης ______________________________________________________________________________________________________________ Αύγουστος 74 «Άρξομαι δε από των προγόνων πρώτον’ δίκαιον γαρ αυτοίς και πρέπον δε άμα εν των τοιώδε την τιμήν ταύτην της μνήμης διδόσθαι...» Μτφρ: Θα Αρχίσω από τους προγόνους μας. Δίκαιο και σωστό σε τέτοια ώρα να τους κάνωμεν την τιμή της μνήμης.... Θουκυδίδη Περικλέους Επιτάφιος Βιβλ. Β κεφ 36. Για τριάντα πέντε χρόνια φυλάνε Θερμοπύλες, κρατάνε ζωντανό το ανατολικότερο άκρο του Ελληνισμού. Οι Εγκλωβισμένοι, οι Ριζοκαρπασίτες και οι άλλοι εγκλωβισμένοι, άντεξαν και αντέχουν, όσοι έμειναν, την τούρκικη κατοχή. Αν και ο ρήτορας Περικλής, κατά τον Έλληνα ιστορικό Θουκυδίδη απευθυνόταν προς τους Ελεύθερους Αθηναίους και τους ζητούσε να μην ξεχνούν τους προγόνους τους και να τους τιμούν, εμείς χωρίς να διαθέτουμε ίχνος ρητορικής, θα πρέπει να υπομνήσκουμε αλλά και να ιστορούμε τις νεώτερες στιγμές της σύγχρονης ιστορίας του Ριζοκαρπάσου. Πρέπει να τιμούμε έστω και δια των λόγων μας, αφού τα έργα μας είναι σχεδόν ανύπαρκτα τους σύγχρονους πολιορκημένους. Με την έναρξη της τούρκικης εισβολής βρήκε, σχεδόν όλους, τους στρατεύσιμους (κληρωτούς και έφεδρους) νέους Ριζοκαρπασίτες να υπηρετούν στις Ακράδες. Οι εναπομείναντες κάτοικοι προσπαθούσαν με τα κυνηγετικά τους να φυλάνε το χωριό. Τη δεύτερη μέρα τις εισβολής 21 Ιουλίου τουρκικά αεροπλάνα πολυβόλησαν το ραντάρ της Εθνικής Φρουράς που βρισκόταν ανατολικά του χωριού στην τοποθεσία Ταμαθκιός. Το ίδιο επαναλήφθηκε ύστερα από μια βδομάδα, παρά την εκεχειρία που συμφωνήθηκε, με αποτέλεσμα να τραυματιστεί ένας από τους στρατιώτες που το επάνδρωναν. Το απόγευμα της 13ης Αυγούστου τα τάγματα που έδρευαν στις Ακράδες, το 291 Τάγμα Πεζικού και το 395 Τάγμα, που αποτελούντο, το μεν πρώτο από κληρωτούς και το δεύτερο ολόκληρο σχεδόν από εφέδρους της Καρπασίας, πήραν εντολή να εγκαταλείψουν την Καρπασία. Το δύο τάγματα ήταν την ημέρα εκείνη ακροβολισμένα γύρω από τα τούρκικα χωριά της περιοχής και σκοπό είχαν να μην επιτρέψουν στους τουρκοκύπριους να επιτεθούν σε ελληνοκυπριακά χωριά. Η εμπειρία των προηγούμενων ημερών έδειξε ότι τα τάγματα αυτά δεν είχαν τη δύναμη να καταλάβουν τα τρία τουρκοκυπριακά χωριά Πλατανισσό, Γαληνόπορνη και Γαλάτεια διότι ήταν εξοπλισμένα σαν αστακός. Οι διοικούντες τότε την Εθνική Φρουρά για να καταφέρουν μια "ομαλή οπισθοχώρηση" είχαν διαδώσει μεταξύ των στρατιωτών ότι άρχισε στη Λεμεσό αποβίβαση ελληνικών στρατευμάτων και ότι τα τάγματά μας πρέπει θα μετακινηθούν από την Καρπασία για να ενισχύσουν τη γραμμή της Μιας Μηλιάς μέχρι να μπορέσει ο ελληνικός στρατός να αναπτυχθεί και να αναλάβει δράση. Οι κάτοικοι των χωριών της Καρπασίας βλέποντας τις δυνάμεις της ΕΦ να τους εγκαταλείπουν άρχισαν να αντιλαμβάνοντα τι τους περίμενε. Κανένας όμως δεν εγκατάλειψε τον τόπο του. Η αποχώρηση της ΕΦ σήμαινε και το τέλος της Ελευθερίας της Καρπασίας. Την επόμενη, 14 Αυγούστου, εκδηλώθηκε η β’ φάση της τούρκικης εισβολής. Οι Τούρκοι μεθοδευμένα άρχισαν σιγά - σιγά να κινούνται προς ολοκληρωτική κατάληψη της Καρπασίας. Οι περισσότεροι κάτοικοι του Ριζοκαρπάσου από φόβο, εγκατέλειπαν τις νύκτες τα σπίτια τους και κοιμούνταν έξω στους αγρούς. Οι νεαρές κοπέλες προσπαθούσαν να ντυθούν όσο πιο ατημέλητα μπορούσαν φοβούμενες την προστυχιά και την επιθετικότητα των Τούρκων. Στις 19 του μήνα ένα στρατιωτικό όχημα με Τούρκους στρατιώτες έφτασε στην κεντρική πλατεία, στα καφενεία του Ριζοκαρπάσου. Η πρώτη τους ενέργεια ήταν να τοποθετήσουν μια τούρκικη σημαία στον ιστό του ΘΟΙ. Μόλις τελείωσαν το κατόρθωμά τους, αφού μάζεψαν όλους τους Ριζοκαρπασίτες που ήταν στα καφενεία της πλατείας, τους είπαν ότι αν κάποιος τολμήσει και κατεβάσει τη σημαία θα μαζέψουν αμέσως 15 νεαρά παιδιά και θα τα εκτελέσουν στην πλατεία. Γι’ αυτό το λόγο οι ηλικιωμένοι του χωριού φοβούμενοι μήπως κανένας νεαρός δοκιμάσει να την κατεβάσει, αποφάσισαν μεταξύ τους να φυλάνε τη σημαία. Συνεχίζοντας οι Τούρκοι, ζήτησαν από όλους τους Ριζοκαρπασίτες να τους παραδώσουν τα κυνηγετικά τους όπλα και αεροβόλα. Αφού τα μάζεψαν τους παρότρυναν “να πάνε στα σπίτια τους, να ασχολούνται με τις δουλειές τους και δεν έχουν να φοβηθούν τίποτα” δήθεν, τους είπαν. Τέλος κρατώντας μια λίστα γραμμένη με τα ονόματα πέντε Ριζοκαρπασιτών τους αναζήτησαν. Βρήκαν τους τέσσερις και επειδή δεν έβρισκαν τον πέμπτο πήραν ένα ξάδελφό του και έφυγαν. Έξι η ώρα τα ξημερώματα της Δευτέρας 26 Αυγούστου, δεκάδες τουρκικά άρματα μάχης και στρατιώτες που έφτασαν από το δρόμο της Γιαλούσας αλλά και της Γαληνόπορνης, περικύκλωσαν το Ριζοκάρπασο από τις τέσσερις πλευρές. Στις 8 η ώρα ένα αυτοκίνητο άσπρο Vocxol Viva έκανε το γύρο του χωριού και με τηλεβόα καλούσαν τους κατοίκους του χωριού να μεταβούν όλοι στην εκκλησία του Αγίου Συνεσίου. «Σε πέντε λεπτά κλησία γιατί εν να πεχτήτε». Όλος ο κόσμος, μικροί, νέοι, γέροι, φοβισμένοι έτρεξαν αμέσως να παρουσιαστούν, αφήνοντας τις πόρτες τους ξεκλείδωτες, για να μην τους τις σπάσουν όντας βέβαιοι ότι θα μπουν μέσα Τούρκοι στρατιώτες. Όντως κατά την απουσία τους οι εισβολείς πέρασαν από όλα τα σπίτια ληστεύοντας τα και καταστρέφοντας κυρίως τα ραδιόφωνα, το μόνο μέσο μονόδρομης πια επικοινωνίας με τις ελεύθερες περιοχές. Αιχμαλωσία Αφού οι στρατιώτες παρατάχθηκαν μπροστά από τους άνδρες, οι Τούρκοι αξιωματικοί προφανώς για να εκφοβίσουν τους Ριζοκαρπασίτες έδιναν συνεχώς στους στρατιώτες παραγγέλματα. Ακολούθως διέταξαν όσους άνδρες έφεραν μαχαιράκια να τα πετάξουν μπροστά. Και επειδή σχεδόν όλοι οι Ριζοκαρπασίτες είχαν σαν συνήθειά τους να μεταφέρουν πάντοτε μαζί τους ένα μικρό μαχαιράκι (τσιακκί), ένας σωρός από μαχαιράκια σχηματίστηκε μπροστά από τους Τούρκους στρατιώτες. Και ενώ μόλις είχε τελειώσει διαδικασία, εμφανίστηκε ένα αυτοκίνητο του Διεθνούς Ερυθρού Σταυρού. Οι Τούρκοι αξιωματικοί έδωσαν τότε εντολή στους στρατιώτες τους να διαλυθούν. Αρχηγός της τουρκικής επιχείρησης κατάληψης του Ριζοκαρπάσου, ο τουρκοκύπριος Τζιαφέρης από τον Άγιο Ανδρόνικο. Με τρεις αστέρες (λοχαγός) στο πέτο, εμφανίστηκε ο γνωστός σε όλους τους Ριζοκαρπασίτες άλλοτε φθαρτοπώλης. Ήταν ο άνθρωπος της ΤΜΤ που αλώνιζε όλα τα ελληνοκυπριακά χωριά της περιοχής συλλέγοντας πληροφορίες και κατασκοπεύοντας τον κόσμο χρησιμοποιώντας σαν άλλοθι την πώληση κολοκασιού και άλλων φθαρτών με το γνωστό παλιό μικρό φορτηγάκι του χρώματος πράσινου ανοιχτού. Ενδεικτικό αυτής του της ιδιότητας ήταν το γεγονός ότι γνώριζε όλους του ενήλικες Ριζοκαρπασίτες με τα ονόματά τους αλλά και τις ηλικίες τους. «Εσού Γιάννη ποδά ο γιος σου ποτζεί, εσού Σάββα ποδά τζαι γιος σου ποδά».Το νόημα της φράσης ήταν: «Παρότι και οι δύο είχαν ηλικία πάνω από 55, εσένα Γιάννη σου κάνω χάρη και δε σε συλλαμβάνω αιχμάλωτο, τον γιο σου όμως τον συλλαμβάνω, ενώ εσένα Σάββα δεν σου κάνω χάρη και σε συλλαμβάνω και σένα και το γιο σου» διότι προφανώς για κάποιο λόγο τον Σάββα τον είχε στη λίστα του. Μετά από πάροδο αρκετών ωρών οι Τούρκοι χώρισαν όλους τους άρρενες ηλικίας 16 έως 55 ετών για να τους συλλάβουν ενώ τους υπόλοιπους τους επέτρεψαν να πάνε στα σπίτια τους δίνοντας εντολή στους άντρες να παρουσιάζονται μια φορά την ημέρα σε Τούρκους ψευδοαστυνομικούς. Τότε έφτασαν 15 λεωφορεία, με μαύρες κουρτίνες στα παράθυρα, όπου σ’ αυτά επιβιβάστηκαν τριακόσιοι Ριζοκαρπασίτες. Με τούρκους στρατιώτες συνοδούς ξεκίνησαν για τις Ακράδες. Προτού ξεκινήσουν, ο συγχωριανός μας Ζανέττος πέρασε το μήνυμα να γράψουν όλοι τα ονόματά τους για να τα δώσουν στον Ερυθρό Σταυρό ο οποίος τους συνόδεψε μέχρι τις Ακράδες. Εκεί τους έκλεισαν όλους σε ένα ντολ της ΕΦ. Εκεί μέσα κανονικά μπορούσαν να μείνουν 30 άτομα. Οι Ριζοκαρπασίτες αιχμάλωτοι ήταν περισσότεροι από 250, οι πιο πολλοί αιχμάλωτοι από οποιοδήποτε χωριό. Επειδή οι τουαλέτες ήταν έξω από το ντολ τους έβαλαν ένα κουβά σε μια γωνιά και τους είπαν: Προσέξτε, αν γεμίσει ο κουβάς και χυθούν τα ούρα σας έξω θα σας βάλουμε να τα γλύψετε. Για τον φόβο των Ιουδαίων ένας Ριζοκαρπασίτης, ο Πακλαβατζής, έβγαλε το πουκάμισό του και το έβαλε από κάτω για να μη λερωθεί το πάτωμα. Εκεί διανυκτέρευσαν μια νύκτα. Όσοι το πρωί αποτόλμησαν και ζήτησαν να πάνε στις τουαλέτες ήλθαν πίσω ξυλοκοπημένοι. Το πρωί, αφού τους φόρτωσαν πάλι σε λεωφορεία, τους μετέφεραν σε περιοχή της Καντάρας. Σε ένα ανοικτό χώρο, τους κατέβασαν και ενώ οι Τούρκοι στρατιώτες έστηναν τα οπλοπολυβόλα τους και τα γέμιζαν με πυρομαχικά ένας Τούρκος αξιωματικός μιλούσε στον ασύρματο με ανώτερούς του. Κάποιος που γνώριζε τούρκικα αντιλήφθηκε ότι θέμα της συζήτησης ήταν η μη ύπαρξη χώρου για να τους φυλακίσουν. Προφανώς, και λόγω της μαζικής σύλληψης αμάχων, δεν είχαν κατάλληλο χώρο για να τους κλείσουν, και συζητούσαν ανοικτά πλέον την περίπτωση εκτέλεσής τους. Ήδη εκσκαφείς είχαν αρχίσει την διάνοιξη λάκκων. Προτού αρχίσουν το μακάβριο έργο τους, ένα στρατιωτικό τζιπ με αξιωματικούς των Ηνωμένων Εθνών και του Ερυθρού Σταυρού έφτασε σαν θεόπεμπτο εκεί. Η συνομιλία γινόταν πλέον στα αγγλικά. Οι αξιωματικοί των ΗΕ με έντονο ύφος απαιτούσαν να σταματήσουν αμέσως τη διαδικασία της εκτέλεσης. Τελικά οι Τούρκοι αξιωματικοί ενέδωσαν στην εμμονή των αξιωματικών των ΗΕ και αφού συνομίλησαν στα αγγλικά με τη βάση τους στα Άδανα, αναγκάστηκαν να δώσουν εντολή να σταματήσει αμέσως η διαδικασία και οι αιχμάλωτοι Ριζοκαρπασίτες μεταφέρθηκαν στη κατεχόμενη Λευκωσία στο γκαράζ του Παυλίδη. Άξια αναφοράς δύο περιστατικά που συνέβησαν κατά την πορεία προς το άγνωστο. Μέσα σε κάθε λεωφορείο υπήρχαν και δύο Τούρκοι στρατιώτες. Κάνοντας στάση σε ένα χωριό για να πάρουν νερό, κάποιοι επιστρέφοντας σήκωναν τα παγούρια τους επιδεικτικά και έπιναν νερό για να προκαλούν ασφαλώς τους αιχμαλώτους Ριζοκαρπασίτες. Σε μια άλλη περίπτωση, σ’ ένα άλλο λεωφορείο, δύο αμούστακα παιδιά Τούρκοι στρατιώτες, μοίρασαν το νερό τους στους αιχμαλώτους και όχι μόνο, αλλά σε μια περίπτωση που έκαναν στάση, κατέβηκαν και οι δύο, αφήνοντας τα όπλα τους μέσα στο λεωφορείο, για να κόψουν χαρούπια και να δώσουν στους νηστικούς για δυο μέρες Ριζοκαρπασίτες να φάνε. Μέσα στο γκαράζ Παυλίδη συνενώθηκαν και με άλλους αιχμαλώτους. Σύνολο περίπου 1000 άτομα. Οι συνθήκες διαμονής αθλιότατες. Η τροφή που έπαιρναν ήταν 4-5 μαύρες ελιές και ένα αντίερο (αντίδωρο) ψωμί όπως χαρακτηριστικά έλεγαν. Πολλοί από τους αιχμαλώτους φύλαγαν τα ελιοκόκκονα και τα έκαναν κομπολόι. Στο γκαράζ Παυλίδη παρέμειναν για μια βδομάδα. Μετά τους μετέφεραν στην Παλαίστρα όπου και εκεί είχε αιχμαλώτους και από άλλα χωριά. Εκεί μπήκαν μια μέρα μέσα Τούρκοι στρατιώτες με σκοπό να διαλέξουν κάποιους. Αρκετοί, νομίζοντας ότι θα τους αφήσουν ελεύθερους προσφέρθηκαν από μόνοι τους να παρουσιαστούν. Όταν μετά από μερικές ώρες επέστρεψαν, όσοι προσφέρθηκαν προηγουμένως και δεν τους διάλεξαν, δόξαζαν το Θεό. Δόξαζαν το Θεό γιατί οι Τούρκοι ξυλοκόπησαν τους άλλους τόσο άγρια που δεν μπορούσαν να περπατήσουν. Σε μια άλλη περίπτωση ήλθαν γύρω στις μια τα μεσάνυχτα και κρατώντας μια λίστα διάλεξαν 30 άτομα. Έκτοτε αυτά τα άτομα δεν τα ξανάδε κανένας. Απ’ αυτούς δεν ήταν κανένας Ριζοκαρπασίτης. Μετά από ενάμισι βδομάδα μετάφεραν τους νεαρούς κυρίως, στις φυλακές του Σεραγίου όπου μέσα σε κάθε κελί 2Χ2 μέτρα έβαζαν 6 άτομα που ούτε να σταθούν δεν μπορούσαν, ενώ τους μεγάλους αφού τους έδεσαν πισθάγκωνα τα χέρια και τα μάτια τους με μαύρο πανί, τους έβαλαν σε λεωφορεία πάλι για να αντιληφθούν ύστερα από μερικές ώρες ότι βρισκόταν στα αμπάρια πλοίου. Όταν βγήκαν ξανά στη στεριά έμαθαν ότι βρίσκονταν στα Άδανα. Εν τω μεταξύ η λέξη εγκλωβισμένοι είχε πια γίνει συχνοαναφερόμενη. Εγκλωβισμένοι στην Κερύνεια, εγκλωβισμένοι στον Κορμακίτη, εγκλωβισμένοι στην Καρπασία. 20.000 χιλιάδες εγκλωβίστηκαν στα χωριά της Καρπασίας 2.500 περίπου στο Ριζοκάρπασον. 250 οι αιχμάλωτοί του και άλλοι 200 περίπου στρατιώτες έφεδροι και κληρωτοί. Το δράμα και η αγωνία των εγκλωβισμένων ήταν: Ποια η τύχη των αιχμαλώτων τους; Ποια η τύχη των στρατιωτών τους. Ζούσαν άραγε, ή είχαν την τύχη αυτών, που όπως μεταδιδόταν από τα ραδιόφωνα, εκτελέστηκαν ομαδικά ή χάθηκαν στις μάχες. Και στην αντίπερα όχθη; Οι στρατιώτες και οι αιχμάλωτοι το ίδιο αναρωτιόνταν. Τι ν’ απόγιναν άραγε οι δικοί τους; Τους πήραν αιχμάλωτους, τους σκότωσαν, βίασαν τις μανάδες και τις αδελφές τους; Κατάμαυρος ο πόνος ασφυκτικό το αλίμονο. Μετά από δύο περίπου μήνες άρχισε η σταδιακή απελευθέρωση των αιχμαλώτων. Πρώτα οι ασθενούντες, μετά οι φοιτητές και οι καθηγητές και τέλος προς τα τέλη Οκτωβρίου οι υπόλοιποι. Οι περισσότεροι από τους Ριζοκαρπασίτες αψηφώντας την κατοχή, προτίμησαν να επιστρέψουν εγκλωβισμένοι στο χωριό τους κοντά στους δικούς τους, αντί στο ελεύθερο κομμάτι του νησιού. Εκεί έμελλε, όσοι άντεξαν, να ζουν μέχρι σήμερα. Ένα νεκρό στρατιώτη έθαψε το Ριζοκάρπασον, πρόσφατα ταυτοποιήθηκαν τα οστά του και τέσσερις αγνοούμενους αναζητεί. Οι συνθήκες διαβίωσης Κατά τη διάρκεια της ημέρας δεν επιτρεπόταν η κυκλοφορία εκτός της περιμέτρου του χωριού. Τους άρρενες μέχρι 45 χρόνων τους υποχρέωναν να παρουσιάζονται στους ψευδοαστυνομικούς κάθε μεσημέρι όπου υπέγραφαν. Όσοι επέστρεψαν από αιχμαλωσία τους υποχρέωναν να δίδουν το παρόν τους τρεις φορές την ημέρα. Επίσης τους οδηγούσαν σε καταναγκαστικά έργα, όπως για παράδειγμα κοπής πετρών από το λατομείο του Ιωάννη Θρασυβούλου (Πελλόγιαννου), αλλά και για να καθαρίζουν τους δρόμους. Τους έκλεβαν τα κοπάδια.
Συγκεκριμένα ένας είχε 300 πρόβατα και του άφησαν μόνο 150. Όταν μετά από
λίγες μέρες εξαφανίστηκε ξανά το κοπάδι του για να του επιτρέψουν να το βρει
πλήρωσε στον τούρκο λοχία 30 λίρες. Στο μεταξύ η ροή των εποίκων είχε αρχίσει. Τούρκοι, Κούρδοι, Λαζοί και λοιποί άρχισαν να καταλαμβάνουν τα σπίτια όσων έμειναν στις ελεύθερες περιοχές. Άνθρωποι με κοινωνικότητα τουλάχιστον 50 χρόνια πίσω από τη δική μας. Με αναχρονιστική κουλτούρα και εντελώς αμαθείς. Δεν ήξεραν τι θα πει οτιδήποτε ηλεκτρικό, από φώτα, ψυγεία μέχρι πλυντήρια. Κάποιοι χρησιμοποίησαν τα ερμάρια για ψυγεία. Μαθημένοι να τρώνε χάμω έκοβαν τα πόδια των τραπεζιών για να χαμηλώσουν. Κανένας δεν ήξερε τι θα πει μηχανοκίνητο όχημα. Ποτέ τους δεν ξανάδαν τέτοια πράγματα. Δεν ήξεραν τι θα πει σπορά ή τι είναι το μπάνιο και τουαλέτα. Φθάσαμε στον Αύγουστο του 1975 και στην υπογραφή της ανθρωπιστικού περιεχομένου συμφωνίας, γνωστή ως “3η της Βιέννης”. Η συμφωνία αυτή μεταξύ άλλων προνοούσε: “Όσοι Τουρκοκύπριοι βρίσκονταν στις ελεύθερες περιοχές της νήσου και θέλουν, μπορούν ελεύθερα να μεταβούν στις κατεχόμενες....”- Μας ανάγκασαν δηλαδή να δεχθούμε να πάνε να κατοικήσουν οι τουρκοκύπριοι μέσα στα δικά μας σπίτια.- “Όσοι Ελληνοκύπριοι, κάτοικοι της Καρπασίας βρίσκονταν στις ελεύθερες περιοχές, όσοι δηλαδή ήταν αιχμάλωτοι ή έφεδροι στρατιώτες και απολύθηκαν, μπορούσαν επίσης να επιστρέψουν στα σπίτια και τις οικογένειές τους….” Συμφωνήθηκε επίσης να έχουν οι εγκλωβισμένοι οποιαδήποτε διευκόλυνση ήθελαν, δασκάλους, σχολεία, γιατρούς και λοιπά, ώστε να διάγουν μια ομαλή ζωή. Ακόμα συμφωνήθηκε ότι όσοι από τους Ελληνοκύπριους που θα παρέμεναν στις κατεχόμενες περιοχές θα μπορούσαν να πάνε όποτε θέλουν και χωρίς καμία πίεση στις ελεύθερες περιοχές. Η ελληνοκυπριακή πλευρά τήρησε πάλι με κάθε ευλάβεια τη συμφωνία. Οι Τούρκοι όμως εφάρμοσαν μόνο όσα τους αφορούσαν και τους συνέφερε. Έτσι 8,031 Τουρκοκύπριοι μετέβησαν στα κατεχόμενα και 130 θέλησαν να παραμείνουν στις ελεύθερες περιοχές. Επιτράπηκε επίσης και σε 300! περίπου Ελληνοκύπριους να πάνε στην Καρπασία και να συνενωθούν με τις οικογένειές τους. Αμέσως μετά όμως, τέθηκε σε εφαρμογή το δόλιο σχέδιο των Τούρκων για εξαναγκασμό των Ελληνοκυπρίων εγκλωβισμένων να φύγουν από τα σπίτια τους. Ούτε γιατρούς επέτρεψαν να πάνε εκεί για περίθαλψή τους, ούτε δασκάλους και καθηγητές για να λειτουργήσουν τα δημοτικά και γυμνάσια. Αναίτιοι ξυλοδαρμοί, κλοπές περιουσιών, περιορισμοί στην καλλιέργεια των κτημάτων τους. Τους επιτρεπόταν να καλλιεργήσουν τα χωράφια τους όσα βρισκόταν μέσα σε ακτίνα τριών χιλιομέτρων μόνο γύρω από το χωριό και αυτό μετά από γραπτή άδεια των ψευδοαστυνομικών, κάθε φορά που ήθελαν να πάνε στους αγρούς. Από τον πρώτο χρόνο της κατοχής οι Τούρκοι απαγόρευσαν τη λειτουργία του Γυμνασίου. Το κτήριο του Γυμνασίου κατασχέθηκε το χρησιμοποιούν για να στεγάζουν τα παιδιά των Τούρκων εποίκων του δημοτικού. Αιτία, του καλά σχεδιασμένου αυτού γεγονότος, ήταν πολλοί Ριζοκαρπασίτες να εγκαταλείψουν το χωριό τους και να πάρουν το δρόμο της προσφυγιάς, η να στείλουν τα παιδιά τους στις ελεύθερες περιοχές, προκειμένου να μπορέσουν να συνεχίσουν τη μόρφωσή τους. Το δημοτικό υπολειτουργούσε για αρκετά χρόνια χωρίς σχολικά βιβλία, ενώ μετά όταν επέτρεψαν την έλευσή τους, περνούσαν από λογοκρισία και τους αφαιρούσαν πολλές σελίδες οι οποίες γιατί δήθεν περιείχαν δυσφημιστικά κεφάλαια για την Τουρκία.. Με την έναρξη της εγκατάστασης των εποίκων άρχισαν οι εκβιασμοί, οι κακομεταχειρίσεις, οι ληστείες και οι δολοφονίες. Πάνω από 15 Ριζοκαρπασίτες δολοφονήθηκαν βάναυσα, ή κάηκαν ζωντανοί από τους έποικους για να ληστευθούν ή από τις μυστικές υπηρεσίες της Τουρκίας, ή γιατί τόλμησαν και έδωσαν μαρτυρίες στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο για τις συνθήκες διαβίωσής τους. Καμία αξία δεν είχε η ζωή ενός ελληνοκύπριου μπροστά στους έποικους. Ούτε ακόμα και οι τουρκοκύπριοι “αστυνομικοί” δεν μπορούσαν να επιβληθούν στους έποικους. Οι έποικοι καταλάμβαναν ανενόχλητοι τις περιουσίες των ελληνοκυπρίων. Στα πρώτα χρόνια της κατοχής κανένας γιατρός δεν υπήρχε στο χωριό. Πολύ δύσκολα τους δινόταν άδεια να πάνε στο νοσοκομείο της Αμμοχώστου για θεραπεία. Αργότερα μια τουρκοκύπρια γιατρός επισκεπτόταν από τη Γιαλούσα όπου εγκαταστάθηκε, το Ριζοκάρπασον και εξέταζε ασθενείς χρεώνοντάς τους 15 λίρες εκτός τα φάρμακα. Ο περιορισμένος χώρος δεν μας επιτρέπει να περιγράψουμε τα βάσανα και πάθη των εγκλωβισμένων. Μπορούμε όμως να τα πούμε συνοπτικά. Ζούνε υπό τούρκικη κατοχή. Μέχρι το 1979 δεν επέτρεψαν σε κανένα εγκλωβισμένο να επισκεφθεί τις ελεύθερες περιοχές. Η μόνη επικοινωνία που είχαν οι εγκλωβισμένοι με τις ελεύθερες περιοχές ήταν τα γραπτά μηνύματα που αντάλλασαν μέσω του Διεθνούς Ερυθρού Σταυρού. Για να στείλεις ένα μήνυμα, στο οποίο μπορούσες να γράψεις μόνο 15 λέξεις και να πάρεις απάντηση, περνούσαν σχεδόν δύο μήνες. Μόνο μετά το 1996 άρχισε τηλεφωνική επικοινωνία μέσω του τηλεφωνικού κέντρου των Ηνωμένων Εθνών. Τα Ηνωμένα Έθνη μεταφέρουν τρόφιμα από τις ελεύθερες περιοχές για τους εγκλωβισμένους κάθε βδομάδα. Στο Ριζοκάρπασον παρέμεινε μόνο ένας ιερέας που λειτουργούσε εναλλάξ στον Άγιο Συνέσιο, στον Απόστολο Ανδρέα και στην Αγία Τριάδα της Γιαλούσας. Η ήχηση της καμπάνας απαγορεύεται. Από το 1996 οι κατοχικές αρχές άρχισαν να επιτρέπουν στα μέλη των οικογενειών των εγκλωβισμένων που ζούσαν στις ελεύθερες περιοχές να επισκέπτονται τα σπίτια τους για μια μόνο μέρα. Μόνο μετά το 1997 οι Τούρκοι επέτρεψαν στους ελληνοκυπρίους εγκλωβισμένους να χρησιμοποιούν τα δικά τους αυτοκίνητα αλλά με προκαθορισμένο δρομολόγιο και να επισκέπτονται της ελεύθερες περιοχές. Το άνοιγμα των οδοφραγμάτων ήταν απλά μια ανάσα ζωής. Ο αριθμός σήμερα των εγκλωβισμένων στο Ριζοκάρπασον είναι 261 άτομα, στην πλειονότητά τους πάνω από 75 χρόνων. Η επαναλειτουργία του Γυμνασίου ύστερα από μακρόχρονα διαβήματα των Ριζοκαρπασιτών και της Κυπριακής Δημοκρατίας ήταν επίσης μια αναλαμπή. Μια αναλαμπή διότι ως διαφαίνεται με τη λήξη της νέας χρονιάς οι 22 μαθητές του γυμνασίου θα γίνουν 12. Αν παρ’ ελπίδα δεν υπάρξει δίκαιη και βιώσιμη λύση σύντομα, δυστυχώς, το Ριζοκάρπασον έχει ημερομηνία λήξης. Εμείς οι Ριζοκαρπασίτες ελπίζουμε ότι δεν θα βρεθεί ποτέ κανένας Κύπριος πρόεδρος, που να αγνοήσει τους αγώνες και τα μαρτύρια των εγκλωβισμένων Ριζοκαρπασιτών. Πιστεύουμε ότι δε θα βάλει την υπογραφή του σε λύση που να παραγράφει το ανατολικότερο και ζωντανό μέχρι σήμερα κομμάτι του Ελληνισμού. Αιωνίως Ριζοκαρπασίτης __________________________________________________________________________________________________________________ Σ' ένα δρόμο, από τον οποίο κάθε "παλιός" Ριζοκαρπασίτης πέρασε χιλιάδες φορές, έμελλε να χάσει τη ζωή του ο συγχωριανός μας Ανδρέας Μικέλλη Φλούρου (Σιωφέρης) 80 ετών. Την Πέμπτη 18/7/2008, οδεύοντας από το Ριζοκάρπασον προς τον Απόστολο Ανδρέα παρά την περιοχή Πετρερή, λίγο πριν την μεγάλη διπλή στροφή (Τάπολ κκόρνερ), για άγνωστους λόγους, το αυτοκίνητο που οδηγούσε παρεξέκλινε της πορείας του με αποτέλεσμα να τραυματιστεί σοβαρά. Καταρχάς μεταφέρθηκε στο κατεχόμενο νοσοκομείο της Αμμοχώστου. Λόγω της σοβαρότητας της κατάστασής του μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο του Παραλιμνίου και ακολούθως στο Γενικό νοσοκομείο Λευκωσίας όπου τη Δευτέρα άφησε την τελευταία του πνοή. Η κηδεία του έγινε την Πέμπτη στον Ιερό ναό Αγίου Συνεσίου την Τετάρτη 23/7/2008 ανήμερα της μεγάλης γιορτής του Αγίου Θερίσου. Αιωνία του η μνήμη! 24/7/2008 ___________________________________________________________________________________________________________________
Μια, από παλιά, οφειλόμενη απάντηση προς τον Φοιτητή Olgun. Το 2003 κάποιος φοιτητής από την κατεχόμενη Ταύρου επικοινώνησε μαζί μου ηλεκτρονικά στα αγγλικά. Δεν ήξερα αν ήταν τουρκοκύπριος ή Τούρκος. Διαμαρτυρόταν γιατί μέσω της Ιστοσελίδας να γράφω εναντίον των Τούρκων. Ανταλλάξαμε 2-3 φορές email και μετά λόγω προβλήματος στον υπολογιστή μου έχασα την ηλεκτρονική του διεύθυνση. Είχα ετοιμάσει τότε μια απάντηση στα ελληνικά για να του μεταφέρω κάποιες ολοκληρωμένες απόψεις μου. (Δεν είμαι υπόχρεος να γράφω στα αγγλικά). Ποτέ όμως, για δικούς μου λόγους δεν τη δημοσίευσα. Σήμερα, παρότι κάποια μη ουσιώδη πράγματα άλλαξαν, αποφάσισα να δημοσιοποιήσω την απάντηση, ίσως ο φίλος Olgun την διαβάσει. Φίλε Olgun, Στις 25/4/2003, αμέσως μετά το άνοιγμα του οδοφράγματος, έγραψα το εξής κείμενο στην Ιστοσελίδα μου: «ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ ΣΤΗΝ ΚΥΠΡΟ ΜΑΣ. ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΑΕΡΑΣ ΕΙΡΗΝΗΣ ΚΑΙ ΣΥΜΦΙΛΙΩΣΗΣ. Αυτό που περιμέναμε εδώ και 29 χρόνια φαίνεται ότι άρχισε να μοιάζει πραγματικότητα. Σίγουρα η λύση δεν είναι κοντά, αλλά εμείς οι απλοί άνθρωποι αρχίσαμε να τη νιώθουμε. Νιώσαμε να μας ακουμπά, όταν περνώντας τα σημεία, -προσωρινού πιστεύουμε ελέγχου- είδαμε, αλλά και νιώσαμε τη ζεστασιά των συμπατριωτών μας τουρκοκυπρίων. Είναι απερίγραπτος ο τρόπος και η συμπεριφορά τους. Δόθηκε η ευκαιρία και σ' αυτούς αλλά και σε μας, να εξωτερικεύσουμε ελεύθερα τον πραγματικό μας εαυτό. Να δείξουμε ότι τίποτα δεν μας χωρίζει. Καταρρίφθηκε ο μύθος αυτών που υποστήριζαν ότι δεν μπορούμε να ζήσουμε μαζί. Σίγουρα ο δρόμος για την Ιθάκη είναι μακρύς, αλλά φάνηκε το φως της ανάστασης του τόπου μας, στην άκρη του τούνελ. Προσοχή, πρέπει όλοι να προσπαθήσουμε όχι μόνο να διατηρήσουμε το ζεστό κλίμα που υπάρχει, αλλά να το κάνουμε πιο θετικό, πιο ζεστό. Πρέπει πάση θυσία, να απομονώσουμε όλους, τους ευτυχώς λιγοστούς θερμοκέφαλους που υπάρχουν και στις δύο πλευρές. Πρέπει να τους "κόψουμε" τα πόδια τους. Και ναι, να φάμε και να πιούμε μαζί, να κουβεντιάσουμε, να πούμε ελεύθερα τις απόψεις μας και να συζητήσουμε ελεύθερα και πολιτισμένα. Τίποτα, που να εξαρτάται από το λογικό άνθρωπο δεν είναι ακατόρθωτο και μη πραγματοποιήσιμο. Αυτός ο τόπος μας χωράει όλους Ελληνοκύπριους (G/C) και Τουρκοκύπριους (T/C). Η Ιστορία πρέπει να μας γίνεται μάθημα και όχι να μας φανατίζει. Μπροστά λοιπόν για την ΕΙΡΗΝΗ και μόνο την ΕΙΡΗΝΗ» Πιστεύω ότι σ’ αυτό το κείμενο περιέχοντο σε συντομία όλα μου τα πιστεύω. Ένας νεαρός φοιτητής σαν και σένα υποθέτω ξέρει να διαβάζει και να συμπεραίνει. Σίγουρα όμως ένας νέος, και αυτό το ξέρω από μένα, δεν βλέπει τα πράγματα και τις καταστάσεις τόσο ρεαλιστικά όσο θα έπρεπε. Ίσως εσείς οι σημερινοί νέοι είσαστε πιο αδικαιολόγητοι από εμάς και αυτό διότι εμείς ούτε μέσα μαζικής ενημέρωσης, ούτε internet είχαμε στην διάθεσή μας για να έχουμε πολυδιάστατη ενημέρωση. Ούτε οι γονείς μας ήταν τόσο μορφωμένοι ή είχαν τον απαραίτητο χρόνο για να μας καθοδηγήσουν. Πρέπει Ελληνοκύπριοι (G/C) και Τουρκοκύπριοι (T/C), Έλληνες και Τούρκοι ότι να καταλάβουμε ότι σε τίποτε δε διαφέρουμε. Φαντάσου εσύ να γεννιόσουν από γονείς Τούρκους αλλά να μεγάλωνες σε γονείς έλληνες. Σίγουρα δεν θα σκεφτόσουν όπως σκέφτεσαι σήμερα. Διαφορετικά θα αντιμετώπιζες τους Έλληνες και διαφορετικά τους Τούρκους. Άρα όλοι πρέπει να καταλάβουμε ότι ανήκουμε σε αυτό τον τόπο. Εμένα ποτέ δεν θα με ενοχλούσε αν είχα τουρκοκύπριο υπουργό ούτε θα είχα ενδοιασμό να ψηφίσω τουρκοκύπριο βουλευτή. Όμως δε θα δεχτώ ποτέ μα ποτέ, να μου το επιβάλουν αυτό με το ζόρι. Δέχομαι να έχω γείτονα τουρκοκύπριο, αλλά το σπίτι που θα μένει να το κατέχει νόμιμα και όχι να το έκλεψε. Πόσοι (G/C) και (T/C) είναι φίλοι στην Αγγλία και δεν τους χωρίζει τίποτε. Διερωτήθηκες γιατί εκεί ο ένας δεν σκοτώνει τον άλλο αλλά τον σέβεται και τον αγαπά. Πρέπει αγαπητέ νεαρέ να αντιληφθείς ότι όλα όσα μας συνέβηκαν εδώ στην Κύπρο δεν ήταν θέλημα ούτε του Hasan ούτε του Γιάννη. Κάποιοι μας τα δημιούργησαν για να εξυπηρετήσουν τα δικά τους συμφέροντα, πολιτικά οικονομικά και στρατιωτικά. Αν από το 1960 μέχρι σήμερα μέναμε ενωμένοι θα υπήρχαν σήμερα αγγλικές βάσεις και να κατέχουν το 2,4% της πατρίδας μας; Δεν θα τους διώχναμε; Αν δεν γινόταν ο πόλεμος το 1974 το μεροκάματο του πατέρα σου πόσο θα ήταν; Δεν θα ήταν τουλάχιστο τριπλάσιο όσο είναι σήμερα εμένα; Δεν ξέρω αν ήλθες στην περιοχή μας. Πιστεύω ότι αν ήλθες, θα είδες την διαφορά ειδικά στις αγροτικές περιοχές. Αναρωτήθηκες γιατί. Μια παροιμία λεει το κλεμμένο δεν το χαίρεσαι. Παρόλο ότι οι ηγέτες σας (εσκεμμένα δεν λεω όλοι) μας έκλεψαν τόσες πολλές περιουσίες, το κατά κεφαλήν εισόδημα σας είναι το 1/3 του δικού μας. Γιατί; Διότι για 30 χρόνια δεν είσαστε ελεύθεροι. Δεν αποφασίζετε μόνοι σας για τον εαυτό σας. Άλλοι αποφασίζουν για σας. Δεν μπορέσατε να κάμετε τη δική σας οικονομία δεν μπορέσατε να σταθείτε στα δικά σας πόδια. Η Άγκυρα σας χρησιμοποιούσε και σας χρησιμοποιεί για να εξυπηρετεί συμφέροντα παλιών εποχών. Για να εξυπηρετεί τα συμφέροντα μιας ελίτ και των συμμάχων της. Κάτι ανάλογο δοκίμασε να κάνει και η Ελλάδα κάποτε για μας, όμως κατάλαβε σύντομα ότι δεν είναι προς το συμφέρον της και άλλαξε πολιτική. Έτσι θα γίνει και με σας. Το συμφέρον όλων μας είναι η Ευρωπαϊκή Ένωση. Μόνο τότε φίλε Olgun, θα αποκτήσεις τα σωστά δικαιώματα που έχω και εγώ σήμερα και νοιώθω πολύ ελεύθερος. Αν οι ηγέτες και των δύο μας δεν το αντιληφθούν αυτό είναι ζημιά κυρίως δική σας διότι εμείς είμαστε ήδη στην Ευρώπη. Και η Ευρώπη ξέρεις ότι δεν θα επιτρέψει να ξαναγίνουν τα γεγονότα που έγιναν το 64 και 74.Πρέπει να ξυπνήσουμε και να μην μας χρησιμοποιούν οι ξένοι για τα δικά τους συμφέροντα. Πρέπει να γίνει μια λύση ΔΙΚΑΙΗ όχι Ανανική. Ποτέ δεν θα σταματήσω να διεκδικώ το σπίτι μου που μου το πήραν με το ζόρι, ούτε ο Hasan πρέπει να σταματήσει να διεκδικεί το παραλιακό του χωράφι στη Λάρνακα, αλλά αυτό δικαιούσαι να το κάνεις αφού επιστρέψεις το σπίτι που κατέχεις στην Ταύρου στο νόμιμο ιδιοκτήτη του. Δεν θα σταματήσω ποτέ να νιώθω ότι το δικό μου χωριό είναι το Rizokarpaso και όχι το Dipkarpaz. Αλήθεια γιατί αλλάξατε τα ονόματα που είχαν για εκατοντάδες χρόνια οι πόλεις και τα χωριά μας. Αν ήλθες στις ελεύθερες (οι δικές σας είναι υπό τούρκικη κατοχή) περιοχές θα είδες ότι όχι μόνο διατηρήσαμε τα τούρκικα τοπωνύμια αλλά συντηρούμε και τις τούρκικες πινακίδες ακόμα. Πιο τούρκικο τζαμί στις περιοχές μας το κάναμε μαντρί για να βάζουμε τα πρόβατά μας. Στις κατεχόμενες περιοχές τις πλείστες εκκλησίες τις καταστρέψατε. Γιατί, τι σας ενοχλούσαν. Εγώ μπορεί να μην είμαι και πολύ θρήσκος. Αλλά οι εκκλησίες για μένα είναι μνημεία. Εμείς δεν πήραμε ιερά σκεύη από τα τζαμιά σας και να τα πουλήσουμε στο εξωτερικό.Εγώ και η υπόλοιπη μου οικογένεια κανένα δεν ενοχλήσαμε αλλά μας διώξατε από το σπίτι μας με τη βία. Προσπαθήσατε να κάνετε εθνοκάθαρση. Θα έλεγα μπράβο στην Τουρκία το 74 αν ερχόταν στην Κύπρο συλλάμβανε τους πραξικοπηματίες του δίκαζε, αν εύρισκε τους φονιάδες των (T/C) και τους εκτελούσε, επέβαλλε τη νόμιμη κυβέρνηση και μετά έφευγε. Φυσικά κάτι ανάλογο θα έπρεπε να έκανε και σε κάποιους (T/C) φονιάδες. Κάθε άλλο παρά αυτό έκανε. Γιατί; Διότι ο σκοπός της εισβολής δεν ήταν να σας σώσει αλλά να καταλάβει τη μισή Κύπρο. Ο φανατισμός κανένα λογικό άνθρωπο δεν τον συμφέρει. Εξυπηρετεί μόνο τα συμφέροντα άλλων. Τον φανατισμό τον ανακάλυψαν κάποιοι για να εξυπηρετούν τα δικά τους συμφέροντα.Πιο το δικό σου μέλλον. Ποια τα όνειρά σου; Μέσα σου δεν νοιώθεις κλέφτης που μένεις σε ένα σπίτι που ίσως να μην είναι δικό σου; Εγώ μένω σε ένα προσφυγικό συνοικισμό κτισμένο σε (T/C) γη και παρότι ξόδεψα πολλές χιλιάδες λίρες για να κτίσω το σπίτι μου εντούτοις ποτέ δεν το ένιωσα δικό μου. Αφού το καθεστώς σας είναι δημοκρατικό όπως διατείνεσαι, γιατί δεν παραχωρεί και στους εγκλωβισμένους το δικαίωμα του εκλέγειν; Γιατί για 29 χρόνια απαγορεύει τη λειτουργία του γυμνασίου μας; Που είναι τα ανθρώπινα δικαιώματα. Γιατί δεν το επιτρέπει ο «πρόεδρος» (T/C) σας.Πιθανών εσύ να είσαι Τούρκος αντί (T/C). Αν παρ’ ελπίδα είσαι, να ξέρεις ότι άδικα και παράνομα είσαι στην Κύπρο. Δεν το δικαιούσαι. Μόνο αν η μητέρα σου ή ο πατέρας σου είναι Κύπριοι δικαιούσαι να είσαι πολίτης της Κυπριακής Δημοκρατίας. Και τελειώνω λέγοντας. Η EU δεν αστειεύεται όταν μιλά για ανθρώπινα δικαιώματα. Αυτό ισχύει και για τις δύο πλευρές. Η EU δεν θέλει gagsters και τρομοκράτες στην περιοχή.
Σε χαιρετώ Αιώνια Ριζοκαρπασίτης ΥΓ. Σήμερα πιστεύω ακράδαντα πια, ότι το
άνοιγμα των οδοφραγμάτων ήταν ένας Δούρειος Ίππος της δικής σας πλευράς.
Οφείλω να ομολογήσω ότι αυτά που έγραφα στις 25/4/2003 για σας δεν σας
εκφράζουν πια. Μας διαψεύσατε ολοκληρωτικά, άλλοι είναι οι στόχοι σας.
Εύχομαι χίλιες φορές όμως να κάνω λάθος. ________________________________________________________________________________________________________________ Κάλλιστα το παρακάτω άρθρο, του σεβαστού
Χαράλαμπου Φούσια, θα μπορούσε να είχε τον τίτλο: "Οι Ριζοκαρπασίτες
διεκδικούν τα δικαιώματά τους". Κανένας μας όμως δε "βρήκε" χρόνο να
κάτσει και να ασχοληθεί με τα "έχω" των Ριζοκαρπασιτών. Με τα
"έχω" μιας κωμόπολης που έχει 56km
παράλια -αλήθεια η επόμενη πόλη ή χωριό πόσα Km
παραλία έχει;- μιας κωμόπολης που ήταν η δεύτερη κωμόπολη που απέκτησε
γυμνάσιο και μάλιστα από το 1917, της μοναδικής κωμόπολης, που παρά την
κατοχή, δεν πέθανε το δημοτικό της σχολείο και της μοναδικής που
ξαναζωντάνεψε το Γυμνάσιό της, μιας κωμόπολης που μέσα από την κατοχή
συνέχισε να "παράγει" ήρωες, ανθρώπους που δολοφονήθηκαν από τους κατακτητές
γιατί έκαναν ότι έπρεπε να κάνουν για τον τόπο τους, μιας κωμόπολης
που λειτουργούν οι εκκλησίες της, μιας κωμόπολης που... Χίλια που... θα
μπορούσαν να γραφτούν, χίλιες ιδιαιτερότητες μπορεί να προτάξει το
Ριζοκάρπασον. Όμως εμείς οι πρόσφυγες Ριζοκαρπασίτες φανήκαμε
ανάξιοι να προβάλουμε και διεκδικήσουμε τα δικαιώματά μας. Αιώνια Ριζοκαρπασίτης Ιδού πως δρουν οι άλλοι συμπατριώτες μας. Οι Ακανθιώτες διεκδικούν τα δικαιώματά τους Η Ακανθού βάσει της απογραφής του 1946-47 είχε το
μεγαλύτερο ιδιοκτησιακό καθεστώς που συνίστατο σε 58.693 σκάλες (80 ΚΜ2) με
τη μεγαλύτερη καλλιεργήσιμη έκταση μεγέθους 30.498 σκαλών. __________________________________________________________________________________________________________ Τους στείλαμε δύο φορές email, μια
φορά πριν το πρώτο γύρο και ξανά πάλι ενδιάμεσα του πρώτου και του δεύτερου,
ζητώντας τους να πάρουν θέσεις για την Καρπασία και να μας πουν τις
προθέσεις τους και τα "θα" τους για τους
εγκλωβισμένους. Φαίνεται ότι και οι τρεις τότε υποψήφιοι, αλλά ούτε και τα
επιτελεία, τους είχαν χρόνο να μας απαντήσουν έστω και με "θα". Να
υποθέσουμε ότι, μέσα σε εκείνο τον αναβρασμό και με τις μηχανές τους στο
φουλ, δεν μας αντιλήφθηκαν. Δεν είμαστε δα και κανένα κόμμα για να
προσβλέπουν στις ψήφους μας, ούτε και κανένας αποστάτης από κάποιο κόμμα για
να μας "βάλουν έσσω τους" για να τους χαρίσουμε και τις λίγες ψήφους μας.
Σήμερα έχουμε νέο ένοικο στο προεδρικό μας
μέγαρο. Ένα από τους λίγους πολιτικούς που επισκέφτηκε την Καρπασία.
Επίσκεψη φυσικά όχι όπως τη θέλαμε εμείς οι Καρπασίτες, αλλά δεν παύει να
είναι μια επίσκεψη που εκπέμπει - ακτινοβολεί, έστω κάποιο ενδιαφέρον
γι΄ αυτούς τους ανθρώπους, αυτό τον τόπο. θα με ρωτήσετε τι είδους επίσκεψη
θέλουμε εμείς οι Καρπασίτες. Μα είναι πολύ απλό αυτό που θέλουμε. Θέλουμε
ένα πολιτικό, ένα δημοσιογράφο που να αψηφήσει τους κανόνες και τις οδηγίες
του καταχτητή και να τολμήσει να πάει να μπει σ΄ ένα σπίτι ενός ογδοντάρη
εγκλωβισμένου για να δει κάτω από ποιες συνθήκες ζει και διαβιώνει. Αυτά να
δει και όχι τις γιορτές των σχολείων και τις συγκεντρώσεις στα καφενεία. Άμα
τα δει αυτά, τότε είναι που θα νοιώσει τον πόνο του εγκλωβισμένου. Θέλουμε έτσι απλά κύριε Χριστόφια, να
δούμε τα λόγια σας να γίνονται έργα. Με τιμή
|
English Νέο Ελληνικοί Ραδιοσταθμοί Κυπριακά κανάλια TV Για όσους έχουν σύνδεση με I-choice CYTA ΡΙΚ 1 ΡΙΚ 2 Sigma MEGA ANTENA MiVision  Οι εφημερίδες έγραψαν για το Ριζοκάρπασον  Σχολιάζουμε, Κρίνουμε, Επικρίνουμε  Ευρωπαϊκή Ένωση  Κυπριακή Δημοκρατία  Ανακοινώσεις  Έφηβος Βουλευτής  Πρώτο Κουδούνι  Γιάννης Μανιταράς  Κινηματογράφος Λουϊζιάνα |
|
Για χρήση οποιουδήποτε
περιεχόμενου επικοινωνήστε μαζί μας.
© 2010 Copyright
Εκδόσεις: "Ριζοκάρπασον*" |
Την
περασμένη Παρασκευή 18/2/2010 πολυμελής ομάδα του ΔΣ της ΕΣΗΕΑ επισκέφτηκε
ξανά το Ριζοκάρπασον. Από την ημέρα που επαναλειτούργησε το Γυμνάσιο
Ριζοκαρπάσου η ΕΣΗΕΑ (Ένωση Συντακτών Ημερησίων Εφημερίδων Αθηνών) είναι
πάντοτε ανελλιπώς παρούσα. Από την πρώτη επίσκεψή τους αντελήφθησαν την αξία
της προσφοράς τους, το τί σημαίνει η εκεί παρουσία τους, ένιωσαν την αγάπη
που πήραν από τους μικρούς αλλά και τους μεγάλους εγκλωβισμένους μας
Ριζοκαρπασίτες και είναι πάντοτε παρόντες. Για μας τους Ριζοκαρπασίτες η
βαρύτητα αυτής της επίσκεψης είναι μεγάλη. Οι αδελφοί έλληνες στέλλουν
ξεκάθαρο τη μήνυμά τους: "Ότι ο τόπος αυτός είναι και θα παραμείνει
Ελληνικός" Παρόντες στο ανατολικότερο άκρο του του βάναυσα δοκιμαζόμενου
Κυπριακού Ελληνισμού. Μακράν πολύ, από κάθε λογής πολιτικές σκοπιμότητες,
φτάνουν στο ακριτικό Ριζοκάρπασον με τα χέρια γεμάτα δώρα και με τη ψυχή
γεμάτη αγάπη. Επισκέπτονται το Ριζοκάρπασον γιατί το αγαπούν. Δεν
επισκέπτονται το Ριζοκάρπασον προς άγραν ψήφων όπως κάνουν άπαντες, μηδενός
εξαιρουμένου, πολιτικοί μας. Και τονίζω το, μηδενός εξαιρουμένου, διότι όσοι
"τόλμησαν" και πέρασαν τα κατοχικά οδοφράγματα, όσες φορές το έκαναν, το
έκαναν παραμονές εκλογών ή για να σταθούν μπροστά από τις κάμερες κατά την
διάρκεια των τελικών γιορτών των σχολείων. Κουβαλάνε ενίοτε και μαζί τους
κανένα φακελάκι, όχι από τα δικά τους λεφτά, αλλά από τα λεφτά του
φορολογούμενου, με τα οποία κάθε τρις και δέκα αυτοχρηματοδοτούν τα κόμματά
τους από τα ταμεία του κράτους. Κανένας δε επισκέφτηκε ένα εγκλωβισμένο στο
σπίτι του να δει πως βιώνει εκεί. 
Συνεχίζεται
με μαθηματική ακρίβεια ο αργός θάνατος εις τον οποίο οι Τούρκοι κατακτητές
καταδίκασαν το Ριζοκάρπασόν μας. Οι γεννήσεις σχεδόν ανύπαρκτες. Οι
βιολογικοί θάνατοι ο ένας μετά τον άλλο. Στους Τούρκους οι
Ριζοκαρπασίτες αντιστέκονται, στον Κύριο όμως κανείς δεν μπορεί να
αντισταθεί. Οι λιγοστοί εναπομείναντες υπερήλικες πια Ριζοκαρπασίτες ένας
μετά τον άλλο αποδημούν εις Κύριο.