Αξιούμε!!!

Κάνε δική σου τη σελίδα μας.

Κύρια Σελίδα.

Εμείς...
Χάρτης
Ομιλίες
Έγραψαν...

Τα Σχολεία μας

Εκπαίδευση
Ενημέρωση
Δημοτικό & Νηπιαγωγείο
Γυμνάσιο
Τα παιδιά μας γράφουν

Δημογραφικά Στοιχεία
Κάτοικοι, Κοινοτικό Συμβούλιο, Σχολική Εφορεία

Μαθητές
Ιστορία
Ασχολίες Κατοίκων

Καταστροφή Πολιτιστικής μας κληρονομιάς

Οι "Δικοί" μας Άγιοι
Χερσόνησος Αγίων

Απόστολος Ανδρέας (1)
Απόστολος Ανδρέας (2)

Άγιος Φίλωνας (1)
Άγιος Φίλων (2)
Άγιος Συνέσιος (1)
Αγ. Συνέσιος (2)
Αγία Φωτεινή
Μονή και Θαύματα του Απ. Ανδρέα
H Eπισκοπή Καρπασίας

Εγκλωβισμένοι
Το δράμα των εγκλωβισμένων
Οι εγκλωβισμένοι μας
Δολοφονίες, Ξυλοδαρμοί, Κλοπές
ΚΑΡΠΑΣΙΑ: Οι τελευταίοι των Ευρωπαίων εγκλωβισμένων
Μηνύματα Εγκλωβισμένων
Στο ευρωπαϊκό δικαστήριο οδήγησαν οι Ριζοκαρπασίτες τους Τούρκους

Τα δικά μας
Ριζοκαρπασίτικες Συνταγές
Συντυχάννετε (ομιλείτε) ριζοκαρπασίτικα;
Το χωρκόν μου
Ο καιρός στο Ριζοκάρπασον

Το Ριζοκάρπασον στη μνήμη μας
Σωματεία

Ιστορία
Γεωγραφία
Τοπωνυμία
Παραλίες
Μνήμες

Πρόσωπα
Οι Ριζοκαρπασίτες γράφουν
Χερσόνησος Ηρώων
Αγνοούμενοι
Γιάννης Μανιταράς

Το Μαρίν
Νάσα Παταπίου
Πάρις Αθανασιάδης
Γιάννης/Μαρία


Φωτογραφίες
Φωτογραφίες του χθες  (1)
Νέες ανέκδοτες μαθητικές φωτογραφίες  (2)
Νέες Ανέκδοτες φωτογραφίες  (3)
Ανέκδοτες φωτογραφίες  (4)
Νέες Φωτογραφίες  (5)
Νέες μαθητικές φωτογραφίες  (6)
Φωτογραφίες σήμερα (7)
Φωτογραφίες σήμερα (8)

Μαθητικές (9)

Εφημερίδα Ριζοκαρπάσου
Τεύχος 1
Τεύχος 2
Τεύχος 3

Τεύχος 4
Τεύχος 5

Τεύχος 6
Τεύχος 7
Τεύχος 8

Τεύχος 9


Άλλες ενδιαφέρουσες σελίδες
Τα κατεχόμενα μνημεία μας

Υπουργείο Παιδείας
Κώμα Γιαλού
Νέτα
Επισκοπή Καρπασίας
Lobby for Cyprus
Cypriot Federation

Nepomak
Rizokarpasso fc
Κατωκοπιά



Τηλεφωνικοί κατάλογοι:

ΑΤΗΚ (Κύπρου)

Ο.Τ.Ε (Ελλάδας)

Αρχείο

Το παρακάτω, είναι ένα email που έλαβα στις 26/2/2002 αλλά σήμερα 29/4/2003 το διάβασα. Πρώτα θέλω να απολογηθώ στον αποστολέα του και δεύτερο να σας πω ότι δεν ξέρω γιατί. Η τεχνολογία βλέπετε κάποτε μας την πέφτει. Το παραθέτω αυτούσιο.


ΕΔΩ ΠΟΥ ΦΤΑΣΑΜΕ ΘΕΛΕΙ ΔΥΝΑΜΗ ΚΑΙ ΑΓΩΝΑ ΝΑ ΚΡΑΤΑΣ ΤΟ ΧΩΡΙΟ ΖΩΝΤΑΝΟ…

Ζω εγκλωβισμένη στο νότιο μέρος της Κύπρου. Έχω κατακτητές, τον καταναλωτισμό, τον ατομικισμό, τον αρχοντοχωριατισμό, την παχύδερμη συνείδηση, το βόλεμα.

Αγαπώ και πονώ, όσο έμαθα απ΄ τις αναμνήσεις των άλλων, το σκλαβωμένο μου τόπο .

Θυμώνω με μένα  γιατί ενώ ξέρω ότι εδώ που φτάσαμε , θέλει δύναμη και αγώνα για να κρατάς το χωριό ζωντανό, δεν κάνω ουσιαστικά τίποτα .

Θαυμάζω από μακριά, τους  εγκλωβισμένους του Βορρά. Αναμασώ στίχους δανικούς:

"Θωρώ τον Πενταδάκτυλο που στέκει πικραμένος

με τους αλύσους τους χοντρούς σαν τον ληστήν δημένος

Να πικιάω στράτες τωμ πουλλιών να πάω στο Καρπάσι

να δω φίλους τζιαι συγγενείς τζιει κάτω πως τα πάσι…"

Δεν πιάνω τις στράτες των πουλιών για να πάω στο Καρπάσι - είπαμε θέλει δύναμη και αγώνα για να κρατάς το χωριό ζωντανό. Μόνο ακούω τις λέξεις -εικόνες του φωτογράφου των εγκλωβισμένων .

 

ΕΓΚΛΩΒΙΣΜΕΝΟΙ ΤΟΥ ΒΟΡΡΑ, ΕΓΚΛΩΒΙΣΜΕΝΟΙ ΤΟΥ ΝΟΤΟΥ…

Υπάρχουν σίγουρα δυο κατηγορίες εγκλωβισμένων στην Κύπρο. Από τη μια είναι  οι ηρωικοί (όπως επιμένουμε να τους σταυρώνουμε) εγκλωβισμένοι στα τουρκοκατεχόμενα χωριά της Καρπασίας (Έλληνες) και στον  Κορμακίτη (Μαρωνίτες).

Από την άλλη έχουμε τους "τραγικούς" εγκλωβισμένους των ελεύθερων περιοχών που βρίσκονται συνεχώς, από το 1974, υπό την απειλή του Αττίλα.

Οι πρώτοι δίνουν τον ύστατο  αγώνα της επιβίωσης κάτω από την τουρκική κατοχή και τον εξευτελισμό κάθε ανθρώπινης αξίας.

Οι δεύτεροι, οι "ελεύθεροι" στις "ελεύθερες περιοχές" μεθυσμένοι από το λωτό της ευμάρειας (μορφίνη στη βαθιά πληγή της διχοτόμησης) ξοδεύονται σε παχιά λόγια, ακριβά σπίτια, πιο ακριβά αυτοκίνητα, καθώς πρέπει εκδηλώσεις διαμαρτυρίας .

 

ΕΠΙΣΤΡΕΦΟΥΝ ΟΙ ΕΓΚΛΩΒΙΣΜΕΝΟΙ ΣΤΙΣ ΕΛΕΥΘΕΡΕΣ ΠΕΡΙΟΧΕΣ;

Τι σημαίνει επιστροφή στις ελεύθερες περιοχές; Μάλλον άφιξη θα την έλεγα. Οι άνθρωποι αυτοί έρχονται από το καμίνι της σκλαβιάς κρατώντας την ψυχή τους ψηλά και τους υποδεχόμαστε σαν περιπτώσεις ανθρώπων με ειδικά προβλήματα.

Ένας παππούς δίνει καθημερινά αγώνα για να κρατήσει ένα κομμάτι χωράφι στο χωριό του . Οι Τούρκοι τον πιέζουν να το εγκαταλείψει , αυτός όμως αγωνίζεται. Τι γίνεται όταν αυτός ο παππούς φτάσει στο νότο; Τον υποδεχόμαστε με βλακώδεις δημοσιογραφικές ερωτήσεις, κάμποσα φωτογραφικά φλας και ένα σάντουιτς στα γραφεία του Ερυθρού Σταυρού. Πουλούμε τους εγκλωβισμένους μας στις καθημερινές εφημερίδες, όταν η εκλογομάνια αφήσει χώρο.

Οι άνθρωποι νιώθουν εγκατελειμένοι. Είμαστε δυστυχώς κατώτεροι των περιστάσεων και σίγουρα αυτό θα το γράψει η ιστορία.

Γύρω στο 1976, οι Τούρκοι πίεζαν ένα εγκλωβισμένο Καρπασίτη να τους δώσει το σπίτι του. Το ήθελαν για να στεγάσουν μια οικογένεια εποίκων, κουβαλητών. Η άρνηση του Καρπασίτη ήταν κατηγορηματική. Η τελευταία ειδοποίηση όμως ήρθε. Αύριο φεύγεις, αδειάζεις το σπίτι και πηγαίνεις στους δικούς σου στο νότο… Την επόμενη μέρα, ο Πελλόγιαννος, όπως έλεγαν τον Καρπασίτη, φόρτωσε τα λίγα πράγματά του και έφυγε. Οι Τούρκοι όμως ποτέ δεν πήραν το σπίτι του. Όλο το βράδυ δούλευε και το χάλασε , ως την τελευταία πέτρα …

Δυστυχώς κανένας δεν έδωσε σημασία στην "πελλάρα" του Πελλόγιαννου. Δυστυχώς κανένας δεν εκμεταλλεύτηκε τη συγκλονιστική του ιστορία …

Κάθε Παρασκευή που το λευκό λεωφορείο του ερυθρού σταυρού περνά τη νεκρή ζώνη κουβαλώντας εγκλωβισμένους από τα κατεχόμενα φέρνει μαζί του αμέτρητα μηνύματα. Δυστυχώς για μας, χάσαμε την ικανότητα  να τα αποκρυπτογραφούμε …

Η ΕΜΠΕΙΡΙΑ ΜΟΥ ΜΕ ΤΟΥΣ ΕΓΚΛΩΒΙΣΜΕΝΟΥΣ ΑΡΧΙΣΕ… Η ΦΡΙΚΗ ΚΑΙ Ο ΠΟΝΟΣ ΤΟΥ ΔΙΩΓΜΟΥ…

Η εμπειρία με τους εγκλωβισμένους άρχισε στους μεγάλους διωγμούς του 1975. Έβλεπες τότε γέρους παππούδες να εκδιώκονται από τα χωριά τους και να φτάνουν κρατώντας στην αγκαλιά τα εγγόνια τους. Έβλεπες γιαγιάδες να κατεβαίνουν από τα λεωφορεία κλαίοντας γοερά που τις ξερίζωσαν, τη στιγμή που περίμεναν να πεθάνουν στη γη που γεννήθηκαν. Ολόκληρες οικογένειες με μάτια θολά και πρόσωπα βουβά να σε κοιτάζουν διοχετεύοντάς σου όλη τη φρίκη και τον πόνο του διωγμού. Μεταφέρτηκαν σε προσφυγικούς καταυλισμούς αρχικά και αργότερα σε προσφυγικούς συνοικισμούς. Άλλάξαν ταυτότητα -από εγκλωβισμένοι έγιναν πρόσφυγες. Οι παππούδες και η γιαγιάδες μαράθηκαν νωρίς. Μπορούσαν να αντέξουν, και άντεχαν κάθε μαρτύριο στο χωριό τους, όχι όμως τον ξεριζωμό από αυτό.

Κάποιοι μια μέρα εξαφανίστηκαν. Κρυφά από τους δικούς τους ξεκίνησαν να επιστρέψουν. Πέθαναν κατάκοποι σε κάποιο χωράφι κοντά στη γραμμή αντιπαράταξης. Αλλοι πάλι πέθαναν από το μαράζι.

Ο ΓΛΗΟΡΗΣ ΕΙΠΕΝ ΤΟ ΤΖΙΑΙ ΕΚΑΜΕΝ ΤΟ…

Ένας ψηλός παππούς από το Ριζοκάρπασο, ζούσε μόνο για εκείνο το δελτίο ειδήσεων που θα ανακοίνωνε την επιστροφή. Μια μέρα χάθηκε. Έφυγε από το συνοικισμό "Σταυρού" στο Στρόβολο, για να αγοράσει μπαταρίες για το ραδιόφωνο. Δεν επέστρεψε… Ήταν πρωτοχρονιά του 1978… Τον βρήκαν νεκρό και παγωμένο στα χωράφια κοντά στη γραμμή της αντιπαράταξης. Κάποιοι είπαν ότι έχασε το δρόμο που οδηγούσε στο συνοικισμό. Οι συνομίληκοί του στον καφενέ ήξεραν... "Ο Γληόρης, είπεν το τζιαι έκαμεν το…"

Τα εγγόνια τους, μικρά παιδάκια τότε, μεγάλωσαν, ερωτεύτηκαν, έκαμαν παιδιά, στέριωσαν σπίτια στις "ελεύθερες" περιοχές. Η ψυχή τους όμως βρίσκεται εκεί, στην Καρπασία .

ΟΣΟΙ ΖΟΥΝ ΣΤΗΝ ΚΑΡΠΑΣΙΑ

Στην Καρπασία ζουν οι εγκλωβισμένοι μας κάτω από συνθήκες τουρκοκρατίας . Απόλυτος άρχοντας είναι ο "ππασιάς" της περιοχής (αστυνομικός διευθυντής). Κάθε διακίνησή τους πρέπει να αναφέρεται εκ των προτέρων σ’ αυτόν. Ακόμη κι αν θέλουν να πάνε στο χωράφι τους, ένα χιλιόμετρο πιο κάτω, πρέπει να το αναφέρουν. Κάποιοι εγκλωβισμένοι πρέπει να δίνουν το παρόν τους συχνά στην αστυνομία.

Τα παιδιά των εγκλωβισμένων μένουν μαζί με τους γονείς τους μέχρι να τελειώσουν το δημοτικό σχολείο. Στην Καρπασία δεν υπάρχουν Γυμνάσια για τους Έλληνες. Έτσι τα παιδιά αφήνουν το χωριό τους και έρχονται στις ελεύθερες περιοχές για να μορφωθούν.  Επισκέπτονται το χωριό τους κάθε Χριστούγεννα, Πάσχα και Καλοκαίρι. Αυτό επιτρέπεται σε όσα κορίτσια δεν έχουν περάσει τα 18 χρόνια και σε όσα αγόρια δεν έχουν περάσει τα 17.

Οι σύντομες αυτές χρονικές "οάσεις" επιστροφές για τα παιδιά, είναι ενέσεις χαράς για τους εγκλωβισμένους γονείς. Το σμίξιμο αυτό των οικογενειών είναι ό,τι πιο ακριβό για τους εγκλωβισμένους και τα παιδιά τους.

Πολλές φορές όμως οι κατοχικές αρχές πυρπολούν αυτές τις χαρές απαγορεύοντας σε ένα παιδί να επιστρέψει στους δικούς του. Πόσες φορές δεν ξεκίνησαν τα παιδιά να πάνε το Πάσχα ή τα Χριστούγεννα στο χωριό τους και κάποια εμποδίστηκαν με χίλιες δυο προφάσεις…  Και τούτο για να εξαναγκαστούν οι γονείς τους να φύγουν από το κατεχόμενο χωριό και  να ζήσουν για πάντα με τα παιδιά τους .

Πολλές φορές, προκειμένου, να μοιραστούν με τα παιδιά τους κάποιες γιορτές οι γονείς (πότε ο πατέρας και πότε η μάνα) έρχονται στις ελεύθερες περιοχές για μια βδομάδα. Κάποιος όμως από τους δυο μένει στο χωριό γιατί όλο και γυροφέρνουν το σπίτι οι έποικοι έτοιμοι να μπουν μέσα και να κλέψουν .

ΤΟΣΑ  ΧΡΟΝΙΑ ΑΚΟΥΕΙΣ ΤΟΥΣ ΗΛΙΘΙΟΥΣ ΣΤΙΣ ΕΛΕΥΘΕΡΕΣ ΠΕΡΙΟΧΕΣ ΝΑ ΜΙΛΟΥΝ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΗΡΩΙΚΟΥΣ ΕΓΚΛΩΒΙΣΜΕΝΟΥΣ  ΕΧΟΝΤΑΣ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΣΤΑΥΡΩΜΕΝΑ …

Οι εγκλωβισμένοι σήμερα είναι όμηροι στα χέρια των Τούρκων. Κάθε τι στις "ελεύθερες περιοχές" έχει αντίκτυπο σ’ αυτούς. Μόνο οι εγκλωβισμένοι δεν ξεγελιούνται από τις ψεύτικες χειρονομίες "καλής θέλησης" των Τούρκων που τόσο εύκολα ξεγελούν δικούς μας και ξένους.

Χρειάζεται δύναμη ψυχής για να επιλέξεις για σένα και τα παιδιά σου την τουρκοκρατία, τη σκλαβιά, τον εξευτελισμό κάθε ανθρώπινης αξιοπρέπειας. Χρειάζεται να αναπτύξεις όλους εκείνους τους μηχανισμούς επιβίωσης που θα σου επιτρέψουν να αποφύγεις λάθη μοιραία για σένα και την οικογένειά σου.

Ζώντας κάτω από την μπότα του κατακτητή οι εγκλωβισμένοι κατάφεραν να του γίνουν αναγκαίοι . Ακόμα και σκλαβωμένος ο Έλληνας, δίνει ψωμί στον κατακτητή.

Τα πρώτα χρόνια οι έποικοι κάθονταν ανάρκουδα χάμω να φάνε. Δεν ήξεραν να ζυμώσουν και να ψήσουν ψωμί . Τελικά έμαθαν να φορούν παπούτσια , να κάθονται στο τραπέζι, να φτιάχνουν ψωμί …

Έδωσαν πάρα πολλά πράγματα οι εγκλωβισμένοι στους έποικους αλλά είχαν πάντα έγνοια. Το πρωί έδειχνες στον έποικο πώς να μπαλώσει τα δίκτυα για το ψάρεμα και το βράδυ μπορούσε να δοκιμάσει να μπει στο σπίτι σου…

Κάθε που νυχτώνει οι Τούρκοι γυροφέρνουν μέσα στο σκοτάδι το σπίτι σου. Τους ακούεις να κινούνται και να μιλούν χαμηλόφωνα. Περιμένεις πότε θα δοκιμάσουν να μπουν μέσα. Συλλογιέσαι, πώς θα τους αντιμετωπίσεις… Ακούεις τα χαχανιτά τους και ύστερα τις πέτρες να πέφτουν στα παράθυρα και τις στέγες …

Τόσα χρόνια … μέρες και νύχτες αντοχής … και ύστερα ακούεις τους ηλίθιους στις "ελεύθερες περιοχές" να μιλούν για τους "ηρωικούς" εγκλωβισμένους , έχοντας τα χέρια σταυρωμένα .

Οι εγκλωβισμένοι ούτε νιώθουν, ούτε θέλουν να τους βαφτίζεις ήρωες. Όμως ζητούν κάτι. Θέλουν από το κράτος να είναι ουσιαστικά δίπλα τους. Υπάρχουν πολλοί τρόποι ώστε καθετί σε βάρος τους να έχει κόστος για τους Τούρκους.

Οι φωτογραφίες από την περίπτωση "εγκλωβισμένοι"  ανήκουν σε όσους ενδιαφέρονται για αυτούς.

Ο φωτογράφος βρέθηκε εκεί. Αν έχει την ευαισθησία θα κρατήσει για πάντα αυτές τις σκηνές. Οι σκηνές αυτές ανήκουν στην ιστορία ως μηνύματα με διαφορετική για κάθε αποδέκτη σημασία.

Ακούω τις λέξεις του φωτογράφου των εγκλωβισμένων και  βλέπω τις φωτογραφίες του -τα ακουστικά και οπτικά ερεθίσματα φτάνουν την ψυχή μου.  Διαβάζω στις εφημερίδες "Η επιτροπή ανθρωπίνων δικαιωμάτων της βουλής αποφάσισε να καταβάλει κάθε προσπάθεια για υλοποίηση της συμφωνίας της τρίτης Βιέννης, η οποία προνοεί αποκατάσταση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων των εγκλωβισμένων."

Αναμασώ άρθρα από τη διάσκεψη των Ηνωμένων εθνών για το ανθρώπινο περιβάλλον "Ο άνθρωπος έχει το θεμελιώδες δικαίωμα για ελευθερία, ισότητα και ικανοποιητικές συνθήκες ζωής, μέσα σ’ ένα περιβάλλον που να του επιτρέπει να ζει με αξιοπρέπεια και να ευημερεί"

Ακούω, βλέπω, διαβάζω, αναμασώ… Ευκαιριακά δακρύζω και πονώ… Ουσιαστικά δεν κάνω τίποτα… Κι όμως, γνωρίζω πάρα πολύ καλά ότι θέλει δύναμη και αγώνα για να κρατηθεί το χωριό ζωντανό…

Μαρία



 


English


Ελληνικοί Ραδιοσταθμοί
 

 


Οι εφημερίδες έγραψαν για το Ριζοκάρπασον


Σχολιάζουμε, Κρίνουμε, Επικρίνουμε



Ευρωπαϊκή Ένωση


Κυπριακή Δημοκρατία


Ανακοινώσεις


Έφηβος Βουλευτής



Πρώτο Κουδούνι


Γιάννης Μανιταράς



Κινηματογράφος Λουϊζιάνα

Για χρήση οποιουδήποτε περιεχόμενου επικοινωνήστε μαζί μας. © 2010 Copyright Εκδόσεις "ρο"
Επικοινωνία - Email
Επισκέψεις από: 11/10/1999