Αξιούμε!!!

●Αρχείο

Οδοιπορώντας (1)

Πέμπτη 22/6/06

Τελική γιορτή Γυμνασίου Ριζοκαρπάσου. Η δεύτερη μέσα σε τριάντα δύο χρόνια. Μόλις πέρυσι επέτρεψαν οι Τούρκοι κατακτητές την επαναλειτουργία του Γυμνασίου Ριζοκαρπάσου. Προηγήθηκαν αγώνες και προσπάθειες των Ριζοκαρπασιτών.
Έψαχνα εναγωνίως παρέα για να πάμε μαζί στο Ριζοκάρπασον. Προτιμούσα ριζοκαρπασίτη, για ευνόητους λόγους. Ρώτησα τον αδελφό μου αλλά δεν μπορούσε διότι όπως μου είπε παρακολουθούσε κάποια μαθήματα. Στα πενήντα μας και συνεχίζουμε να μορφωνόμαστε. Αυτά επιβάλει η κοινωνίας μας, "γηράσκουμε αεί διδασκόμενοι" όπως πρέσβευαν και οι πρόγονοί μας. Ρώτησα το χωριανό μου το Σωτήρη το Χάρπα, λάτρη  του Ριζοκαρπάσου και μέλος του Σωματείου "Το Ριζοκάρπασον", αλλά και αυτός μου δήλωσε κώλυμα.  "Σερφάροντας" μέσα στο μυαλό μου τους γνωστούς συγχωριανούς, αρχίσαμε πια να τους ξεχνούμε δυστυχώς, θυμήθηκα το φίλο μου το Λευτέρη. Συνταξιούχος από φέτος. Άλλο που δεν ήθελε. Αμέσως συμφωνήσαμε. Εφτά η ώρα το πρωί, το αργότερο, ξεκινούμε. Θέλω νάχουμε χρόνο να κουβεντιάσουμε με διάφορους χωριανούς μας και θέλω επίσης να επισκεφτούμε διάφορα εξωκλήσια να ανάψουμε και ένα κερί αλλά και για να πάρουμε και μερικές φωτογραφίες.
Εφτά και πέντε τον παραλαμβάνω από το σπίτι του. "Θα πάμε μέσω του Περγάμου", του λέω. "Γιατί δεν πάμε μέσω Στροβιλιών, νομίζω είναι κοντύτερα, μου λέει". "Α!!!, του λέω, πικρή εμπειρία. Την περασμένη φορά την έπαθα. Όταν ξαναπήγα στο χωριό με τον αδελφό μου, περιμέναμε εκεί στο οδόφραγμα μιάμιση ώρα μέχρι να γίνει το κέφι του Τούρκου να έλθει για να βγάλουμε ασφάλεια του αυτοκινήτου". Αποφασίσαμε λοιπόν να πάμε μέσω του Περγάμου. Πρώτη φορά πήγαινε απ' αυτή τη διαδρομή ο σύντροφός μου και κατ' ανάγκη εγώ προσπαθούσα να παίζω και το ρόλο του ξεναγού. Πέργαμος, κάμπος της Μεσαορίας, Πραστειό, μπαίνουμε στο νέο δρόμο Νέα Σπάρτη (Γαϊδουράς ήτανε το παλιό όνομα του χωριού αλλά επειδή ηχούσε άσχημα, οι κάτοικοι του άλλαξαν το όνομα, Στύλλοι, Έγκωμη (ο αρχαιότερος οικισμός της Κύπρου), Απόστολος Βαρνάβας, Τάφοι των Βασιλέων, δρόμος Αμμοχώστου Καρπασίας, και δεξιά η Αρχαία Σαλαμίνα.
Ένας άγριος και άτακτος οικοδομικός οργασμός, μάλλον καλύτερα βιασμός του τόπου μπορώ να πω, βρίσκεται σε εξέλιξη από τους Τούρκους καταπατητές της γης μας. Παντού ολόκληρα τετράγωνα από όμοιες (Copy - paste στην ορολογία των υπολογιστών) νέες κατοικίες, ξεφυτρώνουν σαν τα μανιτάρια στην ωραία αυτή περιοχή, από τη Σαλαμίνα, μέχρι και το Μπογάζι. Με την πρώτη ματιά, αντιλαμβάνεσαι ότι με την ταχύτητα που κατασκευάζονται, είναι κατασκευές αμφιβόλου ποιότητος και ασφάλειας. Γίνεται όμως τέτοια διαφήμιση από τους Τούρκους στο διαδίκτυο, αλλά και στην Μ. Βρετανία, που οι κωλοεγγλέζοι τα αγοράζουν με κλειστά μάτια αγνοώντας ότι γίνονται συναυτουργοί της κλοπής και της καταπάτησης των ελληνοκυπριακών περιουσιών. Προχωρούμε πάντοτε με περιορισμένη τη ταχύτητά μας διότι οι ψευδοαστυνομικοί ψάχνουνε αιτία από την πέτρα να σε καταγγείλουν. Προχωρούμε Μπογάζι, Άγιος Θεόδωρος,  Ταύρου, Κώμα του Γιαλού, Λεονάρισσο, Ακράδες, Άγιος Ανδρόνικος, Γιαλούσα και τσούκ... μας σταματά στο κέντρο του χωριού η ψευδοαστυνομία. Δύο τον αριθμό οι ψευδοαστυνομικοί. Ο ένας στάθηκε μπροστά από το αυτοκίνητο και ο άλλος πλησιάζει το αυτοκίνητο και μου ζητάει στα αγγλικά άδεια και ασφάλεια. Επιμένοντας εγώ στα  ελληνικά του λέω δεν κατάλαβα. Επαναλαμβάνει το ίδιο πάλι στα αγγλικά αλλά εγώ απαντώ: "Νόου ίνκλισh εγιώ ρε". Τότε το γύρισε στα ελληνικά. Τα μιλούσε άπταιστα. Του δίνω τα χαρτιά που μου ζήτησε και περιμένω την επόμενή του κίνηση. "Πάτε Απόστολο Ανδρέα"; Ρωτά. "Όχι, του λέω, πάμε Καρπάσι". "Από Καρπάσι εσού"; ξαναρωτάει. "Ναι" του λέω και ρίχνει ένα χαμόγελο. "Και γω Καρπάσι μας" λέει. Αυτόματα αναλήφθηκα ότι επρόκειτο για παιδί κάποιου έποικου που μένει στο Ριζοκάρπασον. "Ποιο σπίτι σου" με ρωτά. "Είμαι του τάδε του απαντώ". "Α!!! ήξερα τζιύρη σου. Τζαι γιω τζιαμέ κοντά σπίτι σου δικό μου σπίτι". "Ποιο είναι", τον ρωτώ". "Του Σωλή του μηχανικού" απαντά. "Α!! όϊ σπίτι σου αλλά του Σωλή", του απαντώ. "Τωρά δικό μου" μου απαντά με στόμφο. "Δε σε ξανάδα ποδά", μου λέει. "Εγώ όμως σε ξανάδα μου φαίνεται" του λέω. Δεν ήμουνα 100% σίγουρος αλλά, θέλοντας να επιβεβαιωθώ τον ρωτώ: "Από τα Κόκκινα. Όχι από Τουρκία". Ήταν τότε που σιγουρεύτηκα. Όταν το 1997 επισκέφθηκα για πρώτη φορά τον εγκλωβισμένο πατέρα μου στο Ριζοκάρπασο ένας νεαρός αστυνομικός ήταν συνέχεια δίπλα μου. Νιώθοντας και εγώ αλλά και εκείνος άβολα, από την σιωπή που επικρατούσε, προσπάθησα να σπάσω τον πάγο.  "Από που εσύ", τον ρώτησα. "Εγιώ Ριζοκάρπασον", μου λέει. "Πως εσύ Ριζοκάρπασον" του λέω. Εγιώ είναι πο το  Ριζοκάρπασον, τζαι δεν ήξερα Τούρκον στο Καρπάσιν παλιά", του είπα εθελοτυφλώντας. "Εγιώ γεννήθηκα Ριζοκάρπασον 22 χρόνια". Γεννήθηκε στο Ριζοκάρπασον πριν 22 χρόνια εννοούσε.  Ήταν τότε που συνειδητοποίησα ότι αυτός έζησε περισσότερα χρόνια από μένα στο Ριζοκάρπασον.
"Άντε καλό ταξίδι", μας είπε χαμογελώντας και διακρίνοντας στο πρόσωπό του ένα μορφασμό αλληλοκατανόησης  και ευχαρίστησης που κόψαμε μαζί μερικές κουβέντες. Άγιος Θέρισος και μετά οσμή αέρα από το Ριζοκάρπασον.
Μπήκαμε στο χωριό. Είχαμε δύο επιλογές. Ή να πάμε στο καφενείο τ' Άη Συνέση (το μόνο ελληνικής διαχείρισης καφενείο που παρέμεινε στο Ριζοκάρπασον) για να πιούμε καφέ εκεί, ή να πάμε κατ' ευθείαν στο γυμνάσιο Ριζοκαρπάσου για να μας κεράσουν οι εκεί συγχωριανοί και φίλοι μας καθηγητές. Επιλέξαμε το δεύτερο. Ακριβώς απέναντι από τη Συνεργατική του χωριού κάναμε σχεδόν επαναστροφή αριστερά και πήραμε την ανηφόρα. Ακριβώς στα δεξιά μας μόλις στρίψαμε, βλέπουμε το πάλε ποτέ "Καφέ - Ζαχαροπλαστείον Νάσαρη" του Ριζοκαρπάσου. Το πιο μοντέρνο για την τότε εποχή καφέ για τη νεολαία. Το δημιούργησε ο κύριος Λούης Νάσαρης επαναπατρισθής απόδημος της Αγγλίας.  Στο μυαλό μου ήλθε και ο συμμαθητής μου ο Φώτης. Ήταν γιος του κυρίου Λούη. Σήμερα δυστυχώς, όπως οι πινακίδες του κτηρίου καταμαρτυρούν, στεγάζει τα γραφεία του Τουρκοκυπριακού "Δημοκρατικού Κόμματος" -DP Demokrat Partisi- στα τούρκικα. Το DP είναι το κόμμα του ιού Ντεκτάς. Συνεχίζουμε την ανηφόρα και στα δεξιά μας φαντάζει το ανακαινισμένο κτήριο του γνωστού σε μας Παρθεναγωγείου. Μια μεγάλη άσπρη πινακίδα που βρίσκεται στερεωμένη στα κάγκελα του σχολείου μας πληροφορεί πρώτα στα τούρκικα και μετά στα ελληνικά ότι έχουμε μπροστά μας το Γυμνάσιο Ριζοκαρπάσου. Το γυμνάσιο επαναλειτούργησε ξανά μετά από διακοπή 29 χρόνων, και μετά από πολλούς αγώνες των Ριζοκαρπασιτών αλά και της Κυπριακής Δημοκρατίας.
Οδηγήσαμε το αυτοκίνητό μας στη δυτική πλευρά του σχολείου και κατεβήκαμε. Κατευθυνθήκαμε προς τη νότια, κύρια είσοδο, του σχολείου. Μια πανοραμική θέα που δεν μπορεί να περιγραφεί με λέξεις.  Μπορούσες να αγναντέψεις τα δύο τρίτα του Ριζοκαρπάσου απ' εκεί. Τις δύο νότιες ενορίες. Αριστερά το Λεκό και δεξιά την Ανάβρυση. Στην αυλή του σχολείου είχαν αρχίσει ήδη οι πρόβες της απογευματινής γιορτής και βρισκόταν ήδη στο απόγειο τους. Μόλις οι φίλοι καθηγητές μας αντελήφθησαν, δεν φαντάζεστε τον ενθουσιασμό και τη χαρά τους. "Αναπάντεχη έκπληξη από κάποιους καλούς φίλους" ψέλλισε  προς του λοιπούς καθηγητές η διευθύντρια του σχολείου κ. Ξένια Αρχοντίδου. "Και για να σου πω το ήμαρτόν μου, είπε απευθυνόμενη προς εμένα, εσένα σε περίμενα. Λέω, δεν είναι δυνατό να μην έλθει ο φίλος μας για να μαζέψει υλικό για το θέμα που ασχολείται". Είπε.  "Μα είπα στον Τάσο ότι αν δεν τα καταφέρω να έλθω να τραβήξει αυτός κάμποσες της γιορτής φωτογραφίες" της είπα.
"Καθίστε, τι θα πιείτε"; μας ρώτησε η Ξένια. "Μα οπωσδήποτε καφεδάκι", απάντησε ο Λευτέρης Εκείνη την ώρα ακριβώς έμπαινε μέσα στο γραφείο η επιμελήτρια του σχολείου. Μια νέα κοπέλα, γύρω στα 20, που δυστυχώς μέσα στα άγραφα καθήκοντά της είναι να ψήνει μέσα μέσα και κανένα καφεδάκι. Βλέπετε οι λιγοστοί καθηγητές και μαθητές δεν έχουν την πολυτέλεια να έχουν τη δική τους καντίνα. Κόρη πολυμελούς οικογένειας η Μαρία; γεννήθηκε και μεγάλωσε στο τουρκοκρατούμενο Ριζοκάρπασον. Οι γονείς της αποφάσισαν να μείνουν εκεί. Πέρασαν πάρα πολύ δύσκολα χρόνια. Τώρα όμως με το άνοιγμα τον οδοφραγμάτων πήραν μια ανάσα. Εργοδοτήθηκε λοιπόν αυτό το κορίτσι στο γυμνάσιο σαν επιμελήτρια. Ευγενικά μας ζήτησε να περάσουμε στην αίθουσα των καθηγητών. Σε μια πρόχειρα στημένη κουζίνα άρχισε να μας ψήνει τα καφεδάκια. Βλέπεις ότι διαθέτουμε και πολυτέλειες εδώ κάτω (εννοούσε το Ριζοκάρπασον) είπε σαρκαστικά ένας καθηγητής. Ένα μικρό φορητό γκαζάκι, μερικά φλιτζάνια και ποτήρια μέσα σ' ένα μεγάλο δίσκο, τοποθετημένα πάνω στο εσωτερικό πέτρινο περβάζι του παραθύρου, ήταν όλα κι' όλα τα σκεύη της κουζίνας. Δίπλα ένα ολοκαίνουριο μεγάλο άσπρο ψυγείο τούρκικης κατασκευής. "Το πρόβλημα με την κουζίνα δεν είναι τα σύνεργα αλλά ο χώρος", μας είπε πάλιν ο καθηγητής ο οποίος είχε ακριβώς δίπλα το γραφείο του και καθόταν στον υπολογιστή εκείνη την ώρα και ετοίμαζε το πρόγραμμα που θα έδιναν στους επισκέπτες που θα παρακολουθούσαν την γιορτή τους. Ακριβώς στην ώρα που οι καφέδες ήταν έτοιμοι μπήκε μέσα στην αίθουσα και ο υποδιευθυντής κ. Τάσος Αρχοντίδης σύζυγος της κας Ξένιας. Έκανε πρώτα μια θερμή χειραψία με τον σύντροφό μου το Λευτέρη. Είχαν δουλέψει για χρόνια μαζί σε διάφορα σχολεία στις ελεύθερες περιοχές. Ακολούθως καλωσόρισε και μένα. Μαζευτήκαμε όλοι γύρω από ένα μικρό τραπεζάκι που βρισκόταν εκεί. Από τη βόρεια πόρτα της αίθουσας μπήκε και η γραμματέας του σχολείου. Η Ευρυδίκη μας, έτσι μ' αρέσει να την αποκαλώ, ίδια περίπτωση με τη Μαρία. Κόρη του Γιάννη του Ψιντρού, μεγάλωσε στο Ριζοκάρπασον αλλά τόλμησε να το αφήσει για λίγο και να περάσει στις ελεύθερες περιοχές για να τελειώσει το γυμνάσιο και το λύκειο. Χαριτολογώντας μας χαιρέτισε σε άπταιστα τούρκικα. Αναγκαστικά από τα παιδικά της χρόνια συναναστρεφόταν με τα τουρκάκια και έτσι έμαθε και άπταιστα τα τούρκικα. Βλέπετε τα παιδιά όταν ακόμα είναι μικρά, δεν διαθέτουν μέσα τους το δηλητήριο του μίσους και της διχόνοιας και μπορούν να παίζουν και να συναναστρέφονται μαζί χωρίς μίσος, ο ένας για τον άλλο. Η Γνώση της τουρκικής γλώσσας είναι ένας παράγοντας φυσικά που διευκολύνει και τις επαφές με τούρκους "ιθύνοντες". "Ήμουνα σίγουρη ότι θα ερχόσουνα",  μου είπε. Με την Ευρυδίκη μιλήσαμε στο τηλέφωνο πριν τρεις μέρες όταν προσπάθησα να επικοινωνήσω με τον Τάσο και της είπα ότι αν μπορέσω θα τους επισπευτώ. "Κάποιες εκκρεμότητες έχουμε Ευρυδίκη μου εμείς οι δυο", της είπα. Αυτή αμέσως κατάλαβε. Της είχα ζητήσει να πει στον πατέρα της να ψάξει να βρει ένα λουρικό που είδα στο σπίτι τους πριν 2-3 χρόνια.
Εκείνη την ώρα μπήκε μέσα στην αίθουσα άλλος ένας γνώριμος. Ήταν ο επίσης καθηγητής της γυμναστικής και συγχωριανός Τάκης Βαλέρκος. Βρέθηκε στο γυμνάσιο και αυτός από τη πρώτη μέρα που επαναλειτούργησε. Μόλις είχαν τελειώσει από μια πρόβα του χορού που θα χόρευαν οι μαθητές και μαθήτριες κατά την απογευματινή γιορτή. Μας καλωσόρισε αλλά προτού μπορέσουμε να πούμε δυο κουβέντες μπήκε μέσα και η καθηγήτρια της μουσικής κυρία Λουκία Λυσάνδρου, εκ Κώμης του Γιαλού ορμώμενη, που και αυτή μόλις είχε τελειώσει με τις πρόβες της γιορτής. Γέννημα θρέμμα της Καρπασίας και αυτή, έτρεξε από τη πρώτη μέρα για να προσφέρει τις υπηρεσίες της στο Γυμνάσιο του Ριζοκαρπάσου. Ξαφνιασμένη και αυτή μόλις μας είδε μας αγκάλιασε και μας καλωσόρισε. Για κάποια στιγμή τα μάτια της δάκρυσαν από συγκίνηση. "Ποτέ δεν φαντάστηκα στη ζωή μου αδελφέ, ότι όλη αυτή η παρέα θα συναντιόταν κάτω από τέτοιες συνθήκες και σε τέτοιο μέρος". Και σαν βαθιά θρησκευόμενη που είναι έκανε το σταυρό της και μετά από ένα μεγάλο αναστεναγμό είπε: "Ο Θεός είναι μεγάλος". Η κυρία Λούση όπως πραγματικά την αποκαλούμε τυγχάνει να είναι πολύ γνωστή στη παρέα αφού δούλεψε μαζί με τη σύζυγό μου, τον Λευτέρη το Τάσο, και τη Ξένια. Μένει 2-3 μέρες τη βδομάδα στο Ριζοκάρπασον. Φιλοξενείται σ' ένα σπίτι μιας Ριζοκαρπασίτισας που πέθανε έτσι ξαφνικά πριν περίπου ένα χρόνο. Σαν συντροφιά μένει μαζί της ένα εγκλωβισμένο κοριτσάκι.
Αφού είπαμε αρκετές κουβέντες, ο Τάσος μας πρότεινε να μας ξεναγήσει στις αίθουσες στις αίθουσες του σχολείου. Γνωρίζοντας ο Τάσος το ενδιαφέρον μου για την τεχνολογία, μας οδήγησε στην αίθουσα τεχνολογίας και υπολογιστών. Καμιά δεκαριά ηλεκτρονικοί υπολογιστές σε σχήμα Π, όλοι δικτυωμένοι μεταξύ τους αλλά ποτέ δεν μπόρεσαν να δουλέψουν σαν δίκτυο. Το Υπουργείο Παιδείας, ένα ολόκληρο χρόνο δεν μπόρεσε να στείλει κάποιο ειδικό για να τα διορθώσει και προγραμματίσει αυτά τα μαραφέτια. Τηλεόραση, οθόνες προβολής, εκτυπωτές συμπληρώνουν τον εξοπλισμό της αίθουσας μαζί με ένα σορό άλλα, τεχνολογικού τύπου, παρελκόμενα στοιβαγμένα στη γωνιά περιμένοντας την αξιοποίησή τους. Η πλειονότητά τους σχεδόν, δωρεές από διάφορους φίλους και λάτρεις του Ριζοκαρπάσου. Άλλοι δωρίζοντάς τα αλαλάζοντας μπροστά στις κάμερες των τηλεοράσεων και άλλοι ανώνυμα και ταπεινά, ζητώντας μόνο από το θεό συγχώρεση. Ας είναι όμως, οι μαθητές και καθηγητές κάνουν τη δουλειά τους. Νιώθουμε όμως την ανάγκη να κάνουμε μνεία στην προσφορά της ΕΣΗΕΑ (Ένωσης Συντακτών Ημερησίων Εφημερίδων Αθηνών). Ξεκίνησαν οι άνθρωποι από την Αθήνα για να φθάσουν στο Ριζοκάρπασον, το ανατολικότερο άκρον του ελληνισμού, για να μοιράσουν τόμους βιβλία και δώρα στα παιδιά αλλά και να χρηματοδοτήσουν την ανακατασκευή των δύο γηπέδων, της καλαθόσφαιρας  και της πετόσφαιρας για να μπορούν τα καρπασιτόπουλα να αθλούνται. Τα γήπεδα βρίσκονται στη βόρεια πλευρά του Παρθεναγωγείου (Νέο Γυμνάσιο) και δυτικά του γηπέδου Αρρεναγωγείου.
Αφού κάναμε το γύρο σε διάφορες αίθουσες, μερικές από τις οποίες χωρίστηκαν στα δύο με ειδικό διαχωριστικό για καλύτερη εξυπηρέτηση, αποφασίσαμε να ανηφορίσουμε τα καινούρια σκαλιά που συνδέουν το Παρθεναγωγείο (γυμνάσιο) για να δούμε και το φίλο Τάκη Παρπόττα, διευθυντή του Δημοτικού σχολείου. Τον βρήκαμε έξω ακριβώς από το, τότε αποκαλούμενο διευθυντήριο, σήμερα αίθουσα δασκάλων. "Αλλαγές βλέπω Τάκη", του είπα. "Ναι καιρός ήταν, το ανακαινίσαμε". "Δεν πιστεύω του λέω να πετάξετε όλα εκείνα τα βιβλία που ήταν πάνω στις παλιές βιβλιοθήκες. Δεν πιστεύω να πέταξες τις εγκυκλοπαίδειες "Θησαυρός των Γνώσεων". "Αστειεύεστε"; μου λέει. "Επ' αυτού να σου πω μια ιστορία, του είπα, για να δεις γιατί θυμάμαι τις εγκυκλοπαίδειες". "Όταν ήμουνα στην 5η τάξη του δημοτικού είχα δάσκαλό μου τον Χριστόδουλο Παπαχριστοδούλου, γιο του Γιάννη Παπαχριστοδούλου, σχεδόν γείτονά μου. Έμενα όμως τότε σε μια αδελφή της γιαγιάς μου, της Ζάννενας, και της έκανα συντροφιά διότι είχε πρόσφατα πεθάνει ο σύζυγός της. Δανείστηκα τότε από τη βιβλιοθήκη του σχολείου ένα τόμο του Θησαυρού των Γνώσεων για να γράψω μια έκθεση για τον Μέγα Αλέξανδρο.  Ήτανε χειμώνας τότε και ο το βράδυ έβρεχε συνέχεια. Το πρωί που ξύπνησα πήγα να πάρω την βαλίτσα μου (μιλούμε για μια υφασμάτινη σάκκα) για να πάω στο σχολείο. Την εγκυκλοπαίδεια την είχα ακριβώς από πάνω. Η στέγη του σπιτιού όντας χωμάτινη έσταζε ακριβώς πάνω της. Την έκανε μούσκεμα. Γνωρίζοντας τότε, πόσο αυστηρός ήταν ο δάσκαλός μου τότε, φοβόμουνα να πάω στο σχολείο και αναγκάστηκε τότε η γριά γιαγιά μου να με συνοδέψει στο σχολείο για να γλυτώσω το ξύλο. Ε... με όλο το φόβο που πέρασα πως να ξεχάσω τις εγκυκλοπαίδειες με το λαδί εξώφυλλο". Έλα εδώ να δεις μου λέει. Πάρε εκείνο το φάϊλ. Τραβώ από τη βιβλιοθήκη ένα πού παλιό μαύρο σκληρό φάϊλ και αρχίζω να το μετροφυλλώ:

Εγκύκλιος
Γραφείον Παιδείας
Τη 10η Οκτωβρίου 1936
Προς άπαντας τους δασκάλους και τις διδασκάλισσες των χριστιανικών σχολείων της Κύπρου.
Όταν μέλος τι του διδακτικού προσωπικού οποιουδήποτε τύπου σχολείου απουσιάζη δυνάμει αδείας, ο διευθυντής ή η διευθύντρια του σχολείου των, ο ανώτερος κατά τήν τάξιν δάσκαλος, οφείλει να φροντίση, όπως οί μαθηταί των τάξεων του απουσιάζοντος διδασκάλου προσέχονται κανονικώς είς τό σχολείον και απασχολούναται καταλλήλως  κατά τας ώρας των μαθημάτων μέχρι της επιστροφής του διδασκάλου ή της αφίξεως του αντικαταστάτου αυτού.
J. R. Cullen

Κα λίγες σελίδες πιο κάτω:

Εγκύκλιος
Γραφείον Παιδείας
Τη 13 Μαΐου 1950
Προς άπαντας τους δασκάλους και τις διδασκάλισσες των χριστιανικών σχολείων της Κύπρου.
Το εσώκλειστον Διάγγελμα υπό της Αυτού Εξοχότητος του Κυβερνήτου πρέπει να αναγνωσθή πρός πάντας τους μαθητάς κατά την Ημέραν της Αυτοκρατορείας, 24 Μαίου 1950.
Γ.Φ. Σλάϊτ

Τα συναισθήματα φυσικά απερίγραπτα. Πάρα δίπλα 5-6 τεύχη του Περιοδικού του Γυμνασίου "Απόστολος Ανδρέας". Μέγας θησαυρός και αυτά. Πέραν του έστω και σε κακή ποιότητα φωτογραφικού υλικού που περιέχουν, υπάρχει και αφθονία άλλου υλικού.

Αιωνίως Ριζοκαρπασίτης
Ιούνιος 2006

Για χρήση οποιουδήποτε περιεχόμενου επικοινωνήστε μαζί μας. © 2010 Copyright Εκδόσεις "ρο"
Επικοινωνία - Email
Επισκέψεις από: 11/10/1999